“กระโดดข้ามไปเลยเหรอ”
เมื่อฮั่วเฉินตามเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงเขตสำนักยุทธด้านนอก เขาพูดตะกุกตะกักว่า “แบบนี้ไม่ดีมั้ง ถ้าเกิดมีคนไปแจ้งเรื่องพวกเรา จะโดนลงโทษเอานะ!”
“เพราะงั้น... เราไม่ไปกันเลยดีกว่าไหม ตอนบ่ายไปทางฝั่งแพทย์โบราณก็ดีอยู่แล้วนี่”
“ไม่ได้ ต้องไป!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “เรื่องลงโทษน่ะ รอให้ถึงเวลาโดนลงโทษก่อนค่อยว่ากัน!”
พูดไปก็เอื้อมมือไปจับชุดของฮั่วเฉิน
“เดี๋ยวก่อน!”
เสียงของฮั่วเฉินดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “ผมยังมีเรื่องต้องพูด”
“มีปัญหาอะไรอีก” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
“จะว่าไงดีล่ะ!”
ฮั่วเฉินกลืนน้ำลาย “คุณครูเทพธิดาสอนวิชายุทธ์โบราณที่ชั้นปีสาม คนรับใช้ของไอ้หมอนั่นที่ไปแย่งที่นั่งเมื่อวานก็อยู่ชั้นปีสามนี่แหละ!”
“ไอ้หมอนั่นมันร้ายกาจมาก เทียบกับถังหยวนไม่ได้เลยนะ นายไปแบบนี้ไม่กลัวโดนต่อยเหรอ”
“ถ้าแค่เรื่องนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก!”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ ไม่ใส่ใจเลยสักนิด จากนั้นก็จับชุดฮั่วเฉินแล้วกระโดดข้ามกำแพงสูงไป ลงจอดบนพื้น
“ไปกันเถอะ ไปชั้นปีสาม!”
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาฮั่วเฉินเดินออกไป
ระหว่างทาง ฮั่วเฉินทำหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะเห็นสายตาของคนจำนวนไม่น้อยมองมาที่พวกเขา
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋นั้น สีหน้าดูสงบนิ่งมาก
นี่ต้องเคยทำเรื่องแบบนี้มามากแค่ไหน ถึงได้รักษาความนิ่งได้ขนาดนี้
ไม่นานนัก พวกเขาก็หยุดอยู่หน้าห้องเรียนของชั้นปีสาม