ครึก……
มองไปบนเวที ทั้งสองคนที่กอดกันอยู่ เสียงกลืนน้ำลายก็อดดังขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ตกตะลึงเกินไปแล้ว
อย่างแรก ตกใจในความสามารถตั้งรับของเจียงเสี่ยวไป๋
อย่างที่สอง ก็คือ……เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับกอดคุณครูเทพธิดา?
โดยเฉพาะถังหยาง
อ้าปากค้าง
เจียงเสี่ยวไป๋สมเป็นจอมมารจริง ๆ!
เจ๋ง!
เจ๋งจริง ๆ!
ถ้าถ่ายรูปส่งออกไป ต้องระเบิดแน่!
แต่เขากล้าไหม?
ไม่กล้า!
ให้ความกล้าเขาร้อยเท่า ก็ไม่กล้า!
ส่วนจีเฟิ่งซีที่ซบอยู่บนตัวเจียงเสี่ยวไป๋ แก้มก็แดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง
นางรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดเช่นนั้น ก็แค่แก้เก้อเท่านั้น
ดวงตาใสแจ๋วกระพริบปริบ ๆ จีเฟิ่งซีลุกขึ้นจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วยื่นมือให้เจียงเสี่ยวไป๋พลางเอ่ยว่า "ขอบคุณ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว พลางจับมือจีเฟิ่งซี
ทันใดนั้นเขารู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มไร้กระดูก สัมผัสแล้วสบายยิ่ง
แต่พอลุกขึ้นแล้ว เขาก็ปล่อยมือเอง
แม้จีเฟิ่งซีจะขึ้นชื่อว่าในการประลองไม่มีชายหญิง แต่เขาก็ยังระวังขอบเขตอยู่บ้าง
จีเฟิ่งซีตอนนี้หันหลังไป มองไปทางกลุ่มนักเรียนปีสาม เอ่ยช้า ๆ ว่า "การป้องกันของเขาสมบูรณ์แบบจริง แต่ข้าอยากบอกว่ามันใช้ไม่ได้กับทุกคน!"
"ประสบการณ์ สายตา พลัง อย่างใดอย่างหนึ่งขาดไม่ได้ แน่นอน พวกเจ้าสามารถพัฒนาไปทางนี้ได้!"
จีเฟิ่งซีพูดเช่นนี้ ก็ถือว่ายอมรับคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋