"น่าสนใจ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองต้นไม้เล็ก ๆ บนแขนตัวเองอีกครั้งแล้วยิ้มออกมา
เมื่อครู่เขายังคิดว่าต้นไม้น้อยนี่จะเกี่ยวข้องกับชนเผ่าป่าเถื่อนหรือไม่
ตอนนี้ก็แทบจะยืนยันได้แล้ว
แต่นี่มันเป็นของที่สำนักแพทย์เซียนทิ้งไว้นะ
พอเชื่อมโยงกันเข้า มันก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋กับหวงหลิงเยว่เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
สีหน้าของทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนไป
เห็นได้ชัดว่าในบริเวณนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกต้นไม้รัดเอาไว้
และสภาพที่คนพวกนี้ถูกขังไว้ไม่ปกติเลยสักนิด ต่างก็หน้าซีดเผือด มีพลังถูกดูดออกไปเป็นสาย ๆ
คนพวกนี้พยายามขัดขืน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเถาวัลย์พวกนี้เหนียวเป็นพิเศษ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางหลุดได้ในเวลาอันสั้น
อีกทั้งยังมีบางพื้นที่ที่มีเกราะพลังงานปกป้องอยู่ แต่ก็ต้องทนรับการฟาดจากเถาวัลย์ไม่หยุดหย่อน
แบบนี้คงทนได้อีกไม่นาน ก็คงจะแตกสลายไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองภาพนี้อย่างใจเย็น แต่สีหน้าของหวงหลิงเยว่กลับเปลี่ยนไป เธอเผลอกอดแขนของเจียงเสี่ยวไป๋โดยไม่รู้ตัว สีหน้าแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างชัดเจน
และในขณะที่พวกเขาสนใจคนพวกนี้
คนพวกนี้ก็เห็นพวกเขาเช่นกัน
ทุกคนเบิกตากว้างทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความเหลือเชื่อ
ใช่แล้ว พวกเขาอยู่ที่นี่ลำบากขนาดไหน
คนที่ประคองตัวได้ก็ประคองตัวไป
คนที่ดิ้นรนอยู่ก็ดิ้นรนต่อไป
เรียกได้ว่าทุกคนอยากจะหลุดพ้นจากพันธนาการตรงนี้แล้วรีบจากไปให้เร็วที่สุด