"ฉันบอกแล้วไง พวกมันดูเหมือนจะดูแลนายเป็นพิเศษ!"
จินเฟิงบนไหล่ส่งเสียงมาด้วยความตกใจ
และไม่ใช่แค่การดูแลธรรมดา ๆ ด้วย เรียกว่าการปฏิบัติเป็นพิเศษสุด ๆ
ไม่โจมตีก็ไม่ว่ากัน
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ามันปกป้องอีก?
ใครจะได้แบบนี้บ้างนอกจากเจียงเสี่ยวไป๋?
หวงหลิงเยว่ตั้งสติได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ถ้าก่อนหน้านี้เป็นเพียงการคาดเดา ตอนนี้ก็แทบจะยืนยันได้แล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋มองด้วยความพิศวง
ต้นไม้พวกนี้สัมผัสได้ถึงสายเลือดบรรพบุรุษกู่หมานของเขาจริง ๆ งั้นเหรอ?
สุดจะคาดคิด
สุดจะคาดคิดจริง ๆ
ท่ามกลางความทึ่ง เขาปล่อยตัวหวงหลิงเยว่ลง แต่ยังคงจับมือเธอไว้แน่น
เขากลัวว่าถ้าแยกจากกัน กิ่งไม้พวกนี้จะโจมตีหวงหลิงเยว่
"เราไปกันต่อเถอะ!"
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสบายใจขึ้นมา
จูงมือหวงหลิงเยว่เดินหน้าต่อไป แต่ตลอดทาง หวงหลิงเยว่ก้มหน้า ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่
"เป็นอะไรไป?"
เจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันข้างไปมองหวงหลิงเยว่พร้อมถามด้วยความสงสัย
"เปล่า!"
หวงหลิงเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ แต่ใต้นั้น ใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากยังคงไม่เป็นธรรมชาติ
เจียงเสี่ยวไป๋งงไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็นึกขึ้นได้
ดอกไม้ยักษ์ตอนที่ถูกฟาดนั้น ระเบิดของเหลวออกมามากมาย พวกเขาสองคนคงเปื้อนไปไม่น้อย
เขาเป็นผู้ชาย อาจจะไม่รู้สึกอะไร
แต่สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง มันต้องอึดอัดไม่สบายตัวแน่นอน
เจียงเสี่ยวไป๋จึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยปากว่า "ไปเถอะ ฉันพาไปดูว่าตรงไหนมีแหล่งน้ำ!"