"หมายความว่าไง?"
กงซินเยว่หยุดฝีเท้า เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"ดูท่าเธอคงรู้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้มแล้วว่า "จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมาก ตอนเรียนกลางวันนั่นแหละ ฉันเพิ่งตรวจวินิจฉัยให้เธอได้"
กงซินเยว่มีสีหน้าตกตะลึง ใบหน้าเล็ก ๆ เปลี่ยนไปมา มือหิมะกำแน่น แล้วคลายออกในที่สุด "ถ้าอย่างนั้น... อย่างนั้น..."
"เฮ้อ ฉันก็อยากลองรักษาดูนะ แต่เธอไม่ใช่ห้ามฉันไปยุ่งกับเธอเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าถอนหายใจ "ช่างเถอะ งั้นฉันก็ไม่ไปยุ่งกับเธอแล้วกัน!"
"ฉัน..."
กงซินเยว่ฟังแล้วใบหน้าสวยแดงก่ำ ริมฝีปากแดงขยับเล็กน้อย "ขอโทษ ครั้งนี้ฉันบุ่มบ่ามไปเอง!"
"แหะ ๆ แค่ขอโทษมันจะพอเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว "นี่เธอต้องชดเชยจิตใจที่บอบช้ำของฉันหน่อยแล้วมั้ง อย่างเช่น..."
เขาพูดมาถึงตรงนี้ ก็พบว่ากงซินเยว่เดินเข้ามาใกล้
"เธอจะทำอะไรน่ะ?" เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก
สิ้นเสียง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก กงซินเยว่ก้มหน้าลงจูบที่แก้มเขาทีหนึ่ง "พอ... พอได้มั้ย?"
จูบแผ่วเบานั้น สัมผัสอุ่นละมุนทำให้เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งค้างไปชั่วขณะ
ผู้หญิงคนนี้คงเข้าใจเจตนาของเขาผิดไปแล้วล่ะมั้ง?
ที่เขาอยากให้ทำคือให้เธอเรียกเขาว่าท่านอาเล็ก หรือไม่ก็พี่ชายอะไรทำนองนั้น
แต่จากสิ่งที่กงซินเยว่ทำ เขาก็เข้าใจแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฟิ่งซีนั้นลึกซึ้งแค่ไหน