“ตระกูลเฉียนแห่งตระกูลแพทย์ ได้รับเชิญให้มาร่วมประชุม!”
“ตระกูลเย่แห่งตระกูลแพทย์ ได้รับเชิญให้มาร่วมประชุม!”
“ตระกูลหลิ่วแห่งตระกูลแพทย์ ได้รับเชิญให้มาร่วมประชุม!”
“ตระกูลหาน……”
“ตระกูลไป๋……”
“ตระกูลเส่า……”
เสียงขานเรียกดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ทันใดนั้นก็เห็นเงาร่างของเจียงเจี้ยนหัวเดินขึ้นมา หลังจากสายตาตกลงบนร่างผู้นำตระกูลอาวุโส เขาก็เอ่ยว่า “จะเปิดค่ายกลหรือไม่?”
“เปิด!”
ระหว่างที่ผู้นำตระกูลอาวุโสพูด สายตาของเขาก็เผยประกายเฉียบคมออกมาโดยตรง
“เปิดค่ายกลพิทักษ์ภูเขา!”
เจียงเจี้ยนหัวเปล่งเสียงก้อง เหล่าคนจากสำนักบู๊เคลื่อนไหวตาม เสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน จนเกิดระลอกคลื่นขึ้นกลางอากาศเหนือภูเขาซีเสีย
พร้อมกับแสงสว่างสายหนึ่งที่พวยพุ่งขึ้น
สัตว์อสูรบนท้องฟ้าต่างพากันบินวนลงมา ร่อนลงบริเวณรอบนอกสุด
ภายในสถานที่แห่งนี้ สายตาของคนตระกูลเจียงล้วนจับจ้องไปยังเบื้องหน้า
ไม่นานนัก ก็เห็นเจ้าสำนักหลีเป็นผู้นำเดินเข้ามา
ผู้นำตระกูลอาวุโสลุกขึ้น ประกายเฉียบคมบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้ม “ทุกท่านเชิญนั่ง!”
สิ้นเสียง เหล่าคนจากตระกูลแพทย์ต่างก็นั่งเรียงกันอยู่ทางด้านขวา
มีจำนวนมากมาย ไม่น้อยกว่าห้าสิบคน
และในบรรดาคนทั้งห้าสิบ มีสายตาอยู่หลายคู่กำลังจับจ้องเจียงเสี่ยวไป๋
ตัวอย่างเช่นผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลเสา
แววตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยจิตสังหารและความโกรธแค้น
ฝ่ามือที่ถูกตบในวันนั้น ณ คลินิกของตระกูลเจียงที่เปิดให้คนนอกใช้ ถือเป็นความอัปยศตลอดชีวิตของเขาอย่างแน่นอน
นอกจากนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ยังสังหารคนของตระกูลเสาไปหนึ่งคน
ความแค้นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะคลี่คลายได้เพียงพูดไม่กี่คำ