พร้อมกับเสียงที่เร่งรีบนั้นที่ดังขึ้น
สายตาทั้งหมดในที่นั้นหันไปพร้อมกัน สุดท้ายตกอยู่ที่ตัวของตานเทา
ชั่วครู่ ผู้คนในที่นั้นต่างพากันประหลาดใจ
ตานเทาในฐานะสำนักแพทย์เซียน
เป็นผู้ตัดสินที่ทางสถาบันแพทย์เชิญมา ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดออกมาอย่างตื่นเต้นขนาดนี้?
มันเร็วไปหรือเปล่า?
ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย ผู้คนของสำนักอู่ต่างก็มองไปที่ตานเทาเช่นกัน
“ท่านคือ?”
ตอนนี้หยวนเอ้าซานเอ่ยปาก มองตานเทาด้วยความกังขา
ตานเทาไม่พูดพล่าม มองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง หายใจเข้าลึก ๆ ไม่รีรอ ยกมือขึ้น หยิบป้ายประจำตัวหนึ่งอันออกมา แล้วโยนให้หยวนเอ้าซาน
หยวนเอ้าซานรับไป ดูแล้ว สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที
“สำนักเซียนแพทย์ ปรมาจารย์ยา!”
ตอนที่พูดประโยคนี้น้ำเสียงของหยวนเอ้าซานชัดเจนว่ามีความจริงจัง
คนของสำนักแพทย์เซียนก็มาแล้วหรือ?
ทันใดนั้นเขาก็คืนป้ายให้ตานเทา และท่าทีก็เปลี่ยนไป: “ขอถามปรมาจารย์ยาว่ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”
ปรมาจารย์ยา
สุดยอดแห่งสำนักแพทย์เซียน
เขาในฐานะคนของสำนักอู่ ย่อมไม่กล้าละเลย
“เจียงเสี่ยวไป๋กับสำนักแพทย์เซียนของเรามีความสัมพันธ์บางอย่าง พวกคุณสำนักอู่พอจะขายหน้าสำนักแพทย์เซียนเราได้หรือเปล่า เรื่องนี้จบแค่นี้ไป?”
ระหว่างที่ตานเทาพูด สายตาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
สิ่งเหล่านี้พวกเขาทำตามอำเภอใจ
เพื่อจะแก้ปัญหา ในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงไม่ให้ชื่อเสียงของสำนักแพทย์เซียนเสียหาย