ออกจากที่พัก
เจียงเสี่ยวไป๋สวมผ้าคลุม
ตอนที่พวกเขาเดินไปทางนอกสถานศึกษา ระหว่างทางก็บังเอิญเจอพานเจิ้งจวิน
ข้างกายพานเจิ้งจวินยังพาผู้อาวุโสหกคนมาด้วย
มาอย่างใหญ่โต
ดูท่าทางก็รู้ว่ามารอเขาอยู่
พอเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามา “คารวะท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์!”
“รุ่นพี่ไม่ต้องเกรงใจ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น จากนั้นก็กวาดตามองคนแก่ทั้งหกที่อยู่ข้างหลัง ก่อนจะมองพานเจิ้งจวิน “นี่พวกคุณ…”
“อ๋อ พวกเรากะว่าจะไปกับคุณไง!”
พานเจิ้งจวินเอ่ย “ผู้อาวุโสหกคนนี้ ข้าเรียกมาเป็นพิเศษ ไปด้วยกันจะได้ช่วยเสริมบารมีให้คุณ!”
“เอ่อ…”
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก
บารมี?
ใช้คำได้!
ในความขำกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก ถ้าอยากไปจริง ๆ ก็พี่นี่แหละไปกับฉันคนเดียวก็พอ!”
“ลำพังข้า เกรงว่าจะสู้ไม่ได้”
เสียงของพานเจิ้งจวินดังขึ้น “คุณไม่รู้หรอกว่าคนของโรงแรมหมิงเหมินน่ะหัวดื้อหัวรั้นแค่ไหน!”
“ไม่พวกคุณไปกันเอง หรือไม่ก็ฟังฉัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดตรง ๆ
“ก็ได้!”
พอพานเจิ้งจวินเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้น ในที่สุดก็พยักหน้า มองผู้อาวุโสทั้งหก “ไปทำงานของตัวเองก่อนเถอะ!”
ทั้งหกมองตากัน แล้วก็จากไป
แต่ตอนจากไป สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋นั้นแฝงไว้ด้วยความสงสัย
คนผู้นี้เป็นใครกัน
ฟังดูอายุยังน้อย
ทำไมเจ้าสถาบันถึงเกรงใจคนผู้นี้นัก?