"คุณชาย!"
เสี่ยวอีเดินมาถึงตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ในเวลานี้
กลิ่นหอมประหลาดพลันเข้มข้นขึ้น ระยะใกล้เพียงนี้ ชวนให้มึนเมาอย่างที่สุด
แม้แต่หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋ยังเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สุดท้ายเขาหันหน้าหนีแล้วเอ่ยว่า "ไป เราไปเดินที่อื่นกันเถอะ!"
"จะไปไหนเล่า ดึกป่านนี้แล้ว กลับที่พักนอนเถอะ!"
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น "ข้าเหนื่อยแล้ว!"
"เหนื่อยบ้าอะไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋มีเส้นดำผุดบนหน้าผาก อยากจะซัดเจ้าตัวนี่สักทีจริง ๆ
เฮ้ย...
แมวเก้าหางหัวเราะฮิ ๆ แล้วก็นิ่งเงียบไป
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอีเดินต่อไปในเขตนี้
ไม่นานนัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาเสี่ยวอีพบทางเดินเล็ก ๆ อันเงียบสงบ
ด้วยความสงสัย เขาเดินตามทางขึ้นไปโดยไม่รู้ตัว
ไปได้ไม่ไกล ก็เห็นประตูใหญ่โอ่อ่ามากปรากฏแก่สายตา
และหน้าประตูใหญ่ ทั้งสองข้างมีรูปปั้นสัตว์อสูรตั้งอยู่ ดูดุร้ายมาก
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ที่นี่ที่ไหนกัน?
ขณะกำลังฉงน เจียงเสี่ยวไป๋มองเข้าไปข้างในอีกครั้ง และในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาก็ดังมาจากอีกทิศทางหนึ่ง: "ไม่ต้องมองแล้ว นี่ไม่ใช่ที่ที่นายควรมา!"
ได้ยินเสียงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋หันหน้าไปมอง พลันเลิกคิ้วขึ้น เขาพบว่าคนที่มาคือซือคงหรานนั่นเอง
เขาพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง
ที่นี่ น่าจะเป็นที่พักของผู้นำสำนักสินะ?
ไม่ต้องพูดเลย สภาพแวดล้อมที่นี่ดีเลิศจริง ๆ
ไม่ไกลจากแม่น้ำ