"เปลี่ยน?"
เมื่อชายชรามองเห็นบัตรจริงบนโต๊ะ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
สุดท้ายก็กลืนน้ำลาย เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่พานเจิ้งจวินปื๊ดหนึ่ง ก่อนจะหันมาทางเจียงเสี่ยวไป๋ พลางฉีกยิ้มประจบประแจงพูดว่า: "ฮ่าฮ่า คือว่า... ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก คุยกับข้าเลยก็ได้!"
ท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือของชายชรา ทำเอาพานเจิ้งจวินตะลึงไปเลย
แค่บัตรใบเดียว ก็ทำให้ตาเฒ่าไม่แยแสใครคนนี้ เปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้?
ระหว่างที่เขากำลังประหลาดใจ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นตรง ๆ ว่า: "แล้วการส่งมอบจอฟ้าให้สถาบันเนี่ย คงไม่มีปัญหาอะไรนะ?"
"โอ๊ย นี่มันเรื่องขี้ผง ไม่เห็นต้องพูดถึงเลย!"
ชายชราถูมือไปมา
ภาพที่เห็นทำเอาพานเจิ้งจวินอึ้งไปอีก
บ้าเอ๊ย!
เรื่องขี้ผงหมดเลย?
ไม่เห็นต้องพูดถึง?
ให้ตายเหอะ!
ตอนที่เขาคุยกับชายชรา หน้าตาเขาเคร่งเครียดมาก
ขนาดว่าโยงไปถึงระดับนครภาค แล้วยังโยงต่อไปถึงระดับจงโจวอีก
พอมาเจอเจียงเสี่ยวไป๋ กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปซะนี่?
ถ้าไม่เห็นกับตา ไม่ได้ยินกับหู เขาก็ไม่อยากเชื่อว่าตาเฒ่าผู้วางท่าสูงส่งตลอด จะกลายเป็นติดดินมาในพริบตา
ช่างต่างกันเหลือเกิน?
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นชายชราพูดจาง่ายดาย ก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง สุดท้ายจึงพูดว่า: "งั้นเรามาส่งมอบกันเลยดีกว่า!"
"ไม่มีปัญหา!"
ชายชราพยักหน้า ไม่รีรอสักนิด หยิบมือถือสั่งงานเดี๋ยวนั้น