"รู้สึก..."
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ขยับร่างกายพลางพูด "ดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย..."
"แต่ว่า..."
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดไปเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้น ดวงตราประทับอักขระโบราณผืนหนึ่งแผ่ขยายออกไปตรงหน้า สุดท้ายก็รวมตัวกันขึ้นมา
นี่คือสิ่งที่ปรากฏในหัวของเขาเองตอนทะลวงผ่านขั้น ถามว่าเจ้านี่คืออะไรกันแน่ เขาก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
แมวเก้าหางเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็ดูจะงงงวยเช่นกัน
"ดูท่า เจ้าควรจะไปจงโจวให้เร็วที่สุด เพื่อไปหาชนเผ่าบริวารในอดีตของกู่หมาน!"
ใช่แล้ว
ใครกันจะจดบันทึกเรื่องราวของกู่หมานเอาไว้มากที่สุด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือบริวารในอดีตของกู่หมานนั่นเอง
และถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการเรียนรู้วิทยายุทธ์ของกู่หมาน ก็ต้องตามหาชนเผ่าบริวารนั่นให้พบด้วย
อีกอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เป็นกู่หมานเจ็ดดาวแล้ว
ความแข็งแกร่งระดับนี้ ไม่ใช่แค่พวกบริวารอยากจะกำจัดก็จะกำจัดได้ง่าย ๆ อีกต่อไป
ฮ่า ๆ กู่หมานที่ยังมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว
ยังเป็นขั้นเจ็ดดาวอีกด้วย
ถ้าไปถึงจงโจว ใครจะกล้าไม่ยอมศิโรราบบ้าง?
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเสียงหนึ่ง
ชนเผ่าบริวารนั่น เขาต้องไปหาให้เจอ
อีกประการหนึ่ง เขาเกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาว่า ตระกูลโบราณที่อยู่เบื้องหลังสำนักวิญญาณอาวุธก็คือชนเผ่าบริวารนั่นเอง
แต่ลางสังหรณ์ก็เป็นแค่ลางสังหรณ์
จะใช่หรือไม่ใช่ ยังต้องให้เขาออกไปสืบเสาะด้วยตัวเองถึงจะรู้ได้
ระหว่างที่ครุ่นคิด เขาก็คัดสกัดสมุนไพรที่เพิ่งกลืนกินเข้าไปก่อนหน้านี้ออกมาอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรลุถึงขั้นเจ็ดดาวหรือเปล่า
ระหว่างการคัดสกัด เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก