"พอรู้มาบ้าง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
วิชาหลิงเทียมนั้น เขาเรียนมาจากสภาหมอแห่งเมืองฉื่ออวิ๋น
ของสูง ๆ ลึก ๆ ก็ไม่รู้หรอก
แต่วิชาง่าย ๆ พอทำได้บ้าง
"รู้ก็บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ ไอ้พอรู้มานี่มันหมายความว่าไง?"
ราชาโอสถขมวดคิ้ว สีหน้าดูขัดใจเล็กน้อย
ที่ถามเรื่องวิชาหลิงเทียมน่ะ แท้จริงแล้วจงใจถาม
เพราะวิชาหลิงเทียมเป็นวิชาของหมอขั้นเจ็ด ซึ่งเขาดันรู้อยู่พอดี
นั่นเป็นสัญลักษณ์ที่ฟ้องขั้นอย่างชัดเจน
เดิมทีถ้าเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าไม่รู้ เขาจะได้เอาหน้าพอดี
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ดันตอบว่า "พอรู้" เอาดื้อ ๆ เล่นเอาเขาตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว
"ก็คือรู้ไม่เยอะไง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ "ผมพอทำเป็นแค่ไม่กี่ท่า!"
"โอ๊ะ?"
ราชาโอสถทำหน้าประหลาดใจ "พูดแบบนี้ แปลว่าเธอไม่ใช่แค่รู้ แต่ยังใช้ได้ด้วยงั้นสิ?"
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขึ้นขั้นเจ็ดแล้วไม่ใช่เหรอ?
สีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความเหลือเชื่อในบัดดล "นี่ ลองใช้ให้ฉันดูหน่อย!"
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำเบา ๆ ไม่พูดจาเปลืองอีก ในจังหวะที่ยกมือขึ้น เงามายาก็หมุนวนปรากฏ
คล้ายคลึงกับวิญญาณมังกร
หนึ่งสาย สองสาย สามสาย
พอรวมกันได้เจ็ดสาย เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า "ผมรู้แค่นี้แหละ ส่วนพลิกแพลงอื่น ๆ ผมยังไม่ได้อ่านตำราเจาะลึก!"
ระหว่างที่เขาพูด ราชาโอสถก็ช็อกไปเต็มที่
สีหน้าของลู่ฉินและหนิงหว่านหว่านเองก็เหลือเชื่อไม่แพ้กัน