"โอ้..."
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายที่จ้องเขาอยู่ ก่อนจะตอบรับแล้วยิ้มบางๆ พลางพูดว่า "ฉันบอกว่าฉันมาเล่น นายเชื่อไหม?!"
คำพูดสั้นๆ เพียงสองคำตกผลึก
ทั้งห้องเงียบกริบ
โดยเฉพาะเหรินจื่อหลินที่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงเสี่ยวไป๋ รูม่านตาหดทันที
นี่...
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะตอบแบบนี้
มันเหมาะสมหรือ?
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เหรินจื่อหลินที่แปลกใจ รวมถึงผู้อาวุโสและชวีเซิงที่อยู่ตรงนั้นด้วย
อีกทั้งยังมีชายหนุ่มอีกฝั่งหนึ่ง
ผู้นี้คือเผิงเจียน
สีหน้าของเขาแสดงความประหลาดใจอย่างชัดเจน
ในความคิดของเขา คนที่กล้าตอบแบบนี้ในสถานการณ์แบบนี้มีเพียงประเภทเดียวเท่านั้น
คนที่มั่นใจในตัวเองอย่างแท้จริง
และความมั่นใจนี้มีที่มาสองทาง
ประการแรกคือความแข็งแกร่งของตัวเอง
ประการที่สองคือพลังของตัวเอง
ในตอนนี้ สายตาของเขาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างพิจารณา อยากรู้ว่าคนผู้นี้เป็นแบบไหน
"คุณ..."
ส่วนเซ่าฉงในตอนนี้ ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ลมหายใจชะงักไปชั่วขณะ
วินาทีถัดมา สองมือกำแน่น ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นตลอดเวลา
เขามีความประทับใจในตัวเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลึกซึ้ง
ภายใต้ความเงียบ เขาแสดงท่าทียิ่งใหญ่!
จองของประมูลระดับสำคัญ ทำให้คนอื่นไม่มีของให้ประมูล
พฤติกรรมแบบนั้นทำให้คนอื่นหงุดหงิดมาก
ตอนนั้น คนที่ออกไปก่อนคือจ้งกวน ถ้าจ้งกวนช้าอีกนิด เขาคงเป็นคนแรกที่พุ่งออกไปแล้ว
ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะมาถึงตำหนักหลบซ่อนโลกได้?