“นายรู้จักเขาเหรอ?”
ท่ามกลางเสียงประณามของคนรอบข้างที่มุ่งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ หญิงวัยกลางคนในม่านเต็นท์หันไปทางคนข้างกาย พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย
นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของร่างนั้นอย่างชัดเจน
“ไม่รู้จัก”
เสียงนั้นดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
หญิงวัยกลางคนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
ส่วนทางเจียงเสี่ยวไป๋ เมื่อเห็นคนรอบข้างจ้องมองเขาด้วยความโกรธ ก็ทำได้เพียงรู้สึกจนใจ
“ตอนนี้นายขอโทษอาจารย์ทั้งสองท่านได้แล้ว!”
เสียงเย็นชาแทรกเข้ามาโดยตรง
พูดจบ ชายหนุ่มที่เอ่ยปากชมอาจารย์ทั้งสองเมื่อครู่ก็เดินตรงเข้ามา จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายหนุ่มตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะครุ่นคิดแล้วยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ยังไง? มันมีปัญหาจริงๆ ไม่ให้คนพูดแล้วเหรอ?”
“นาย...”
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังดื้อรั้นไม่ยอมรับ ชายหนุ่มสีหน้าหมองคล้ำลงทันที ยกมือขึ้นหมายจะฟาดไปที่เจียงเสี่ยวไป๋โดยตรง
แต่มือยังไปไม่ถึงตัวเจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดชะงัก
เพราะมือของเจียงเสี่ยวไป๋คว้าคอเขาไว้ได้ก่อน
แม้แรงจะไม่มาก แต่ก็ทำให้ชายหนุ่มชะงักค้าง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา
แน่นอน ความตะลึงส่วนใหญ่มาจากความไม่อยากเชื่อ
คิดไม่ถึงว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะกล้าลงมือกับเขา
“นายไม่รู้จักฉัน?”
ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ