“ท่านชายระวัง!”
ซัวโลก็สังเกตเห็นร่างนั้นเช่นกัน เสียงแผดเผาด้วยความรีบร้อน
“เหอะ ของที่ฉันเลือกไว้ นายไม่มีทางชิงไปได้หรอก!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น กำลังหนึ่งพุ่งทะยานออกไป โจมตีตรงเข้าไปทันที
บึ้ม!
เมื่อกำลังอันน่าตกตะลึงนั้นปะทะเข้า เจียงเสี่ยวไป๋ร่างสั่นเล็กน้อย ฝั่งตรงข้ามอีกร่างหนึ่งก็ถูกดันถอยหลังไปสองก้าว
“จื่อหยวน?”
เห็นคนมาแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่แปลกใจ เพราะเมื่อไอ้ตัวนี้ควบคุมสัตว์คริสตัลม่วงได้ การจะมีวิธีรับมือในที่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ทันใดนั้น เขามองไปที่จื่อหยวนแล้วยิ้มแฉ่งถาม “ไง นายก็สนใจรูปปั้นตัวนี้เหมือนกันเหรอ?”
จื่อหยวนไม่ตอบอะไร แต่จ้องมองรูปปั้นในมือของเขาอย่างแน่วแน่อยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยว่า “รูปปั้นนี้ไม่ใช่ของที่นายจะเอื้อมมือถึง ส่งมาให้ฉัน!”
“ไม่ให้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว เพราะภาพเงาร่างหลังของเขาย่อมแยกไม่ออกจากรูปปั้นนี้
เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาต้องหาคำตอบให้เจอ
ไม่งั้นต้องมีภาพเงาคอยตามหลังไปตลอด มันกวนใจชะมัด
“ท่านเจ้าชายจื่อ ชิงมันเลย!”
ชายอีกคนหนึ่งเดินมายืนข้างจื่อหยวน
“ชิง? ได้อยู่หรอก ลองดูสิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแต้มเต็มหน้า ดูไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่นิดเดียว
ดวงตาของจื่อหยวนกะพริบระริก แต่ในที่สุดเขาก็ไม่พูดอะไร ถอยหลังสองก้าว ลากชายข้างกายแล้วพุ่งตรงไปยังอีกทิศหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วขึ้น
เลิกล้มแค่นี้เลยเหรอ?
แต่ที่จื่อหยวนบุกมาหารูปปั้นนี้ทันทีตั้งแต่แรก ก็บอกได้ว่าสิ่งของชิ้นนี้ไม่ธรรมดา