"ท่านชาย ตอนนี้พวกเราจะเดินตามไปเลยไหม"
เสียงของซัวโลดังขึ้นข้าง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ข่มตาเบ้าเล็กน้อย จ้องมองต้นไม้ยักษ์สีม่วงที่สูงชะลูดขึ้นฟ้า แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า "ไม่รีบ รอกันก่อน!"
แม้เขาจะมองไม่ทะลุจื่อหยวน แต่เขารู้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ว่าจื่อหยวนจะอยากขึ้นไปก็ขึ้นไปได้
ไม่เช่นนั้น อีกฝ่ายก็คงไม่จำเป็นต้องไปขอลูกแก้ววิญญาณปราณโดยเฉพาะ
คิดถึงจุดนี้ เขายกมือขึ้น หยิบอีกครึ่งหนึ่งของรูปปั้นออกมา
เขารู้สึกได้ตลอดว่ารูปปั้นนี้ไม่ธรรมดา
บางทีอาจเป็นกุญแจที่จะไขความลับฝั่งนี้ก็เป็นได้
ขณะที่เขากำลังใคร่ครวญ สายตาก็กวาดไปที่ภาพเงินด้านหลัง แล้วตัดสินใจอย่างหนึ่ง
ให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนเขาเดินไปยังตำแหน่งด้านข้าง จ้องมองรูปปั้นนั้น แล้วปล่อยพลังจิตวิญญาณจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าสู่รูปปั้นครึ่งหนึ่งที่เหลืออย่างคลั่งไคล้
ระหว่างที่เขาปล่อยพลังเข้าไป ภาพเงินด้านหลังของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวกระตือรือร้นอีกครั้ง ให้ความรู้สึกราวกับกำลังคาดหวังบางสิ่ง
การนี้ก็ใช้เวลายาวนานเช่นกัน
ยิ่งค่ำคืนลึกลงเท่าไหร่ คนที่มาถึงแห่งนี้ก็ยิ่งเริ่มเพิ่มขึ้นชัดเจน
พอออกมาแล้วเงยหน้ามองต้นไม้ยักษ์ ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก
ชัดเจนว่าไม่มีใครคิดว่าสถานที่หลุมศพศักดิ์สิทธิ์จะแสดงออกแบบนี้
ระหว่างการมองหน้ากัน มีบางคนวิ่งพรวดเข้าไปทันที
แน่นอนก็มีคนที่เลือกพักอยู่ชั่วคราวแบบเดียวกับเจียงเสี่ยวไป๋และพวก
เพราะสถานการณ์ที่เหลือเชื่อแบบนี้ การรอจนคนมากันเยอะแล้วเดินไปด้วยกันจะปลอดภัยกว่า