“อะไรนะ เธอพี่ของฉันเหรอ”
ชายชรานั้นอึ้งงัน รูม่านหดเกร็ง “พี่สาวของเธอฉันจำได้ว่าอ้วนมาก คงไม่เข้าตาเข้าหรอก แถมเธอพี่เธอก็แต่งงานไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ไอ้นี่มันโกงมากเลย!”
ไลเออร์แววตาวาบวาม “บางทีอาจเปลี่ยนรสนิยมไปแล้วก็ได้ แถมนิสัยมันเป็นไงนายก็รู้อยู่แล้ว ยังไงพอกลับไปก็บอกเธอพี่สักหน่อยนะ!”
ถ้าตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าไลเออร์พูดแบบนี้ คงอาเจียนเป็นเลือดกันเลยทีเดียว
เพราะการที่เขาให้ลูกแก้ววิญญาณปราณจำนวนมากกับไลเออร์ ก็เพียงเพื่อปูทางสู่การเดินทางไปตะวันตกของตัวเอง
แค่นั้นเอง...
...
สองชั่วโมงผ่านไป
ผู้คนที่มุ่งมาที่นี่ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ในจำนวนนี้ คนที่ฝีมือแกร่งก็ยังไม่เป็นไร
แต่คนที่ฝีมืออ่อน บางคนดูเจ็บหนัก บางคนแขนถูกขาด พอมาถึงที่นี่ก็ต้องฟื้นฟูกันก่อนเป็นอย่างแรก
ส่วนคนที่ดูปกติ ก็จะเดินไปที่ประตูศิลาแล้วแอบมองออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง
เมื่อเห็นประติมากรรมจำนวนมหาศาลข้างใน รูม่านตาหดเกร็งทันที แต่พอเห็นสิ่งที่ลอยอยู่เหนือโลงศพหิน แววตาก็ลุกวาวขึ้นอีกครั้ง
สุสานภายนอกนี้ ของดีดูเหมือนจะมีไม่น้อยเลย
แถมยังสืบทอดมาแต่โบราณ ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าลงมือ
เพราะในสถานการณ์แบบนี้ คนยิ่งเยอะยิ่งดี
ไม่เช่นนั้นถ้าพรวดพราดเข้าไปเอง สิ่งที่รออยู่คือการถูกประติมากรรมทุกตนรุมโจมตี
คนเยอะก็แบ่งกันรับได้เยอะ
ดังนั้นแม้ไม่มีใครเอ่ยปาก แต่ทุกฝ่ายก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด เลือกรอ แถมยังมีคนที่ยอดย้อนกลับไปช่วยเหลือคนอื่นอีกด้วย