บ่ายสองโมง
ในเขตเมืองเยียนจิง แสงอาทิตย์สาดส่องเจิดจ้า
หลังจากเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ก็เป็นวันที่อบอุ่นอย่างหาดูได้ยาก
รถยนต์คันหนึ่งแล่นไปตามถนนใหญ่
คนที่นั่งอยู่ในรถก็คือเจียงเสี่ยวไป๋และจีเฟิ่งซี
ทุกครั้งที่กลับมาที่เยียนจิง
เขามักจะคิดถึงบ้านจนใจแทบจะบินกลับไปก่อน
แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน
“ใกล้ถึงบ้านแล้ว!”
ระหว่างที่พูด เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองจีเฟิ่งซีที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ผู้หญิงคนนี้มีสีหน้ากังวลเต็มหัว
เขาเข้าใจดี จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับมือของเธอแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกเธอรู้จักคุณหมดแล้วนะ!”
พูดจบ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เพราะภาพเก้าหญิงงามที่เขาสร้างขึ้น ทำให้ซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ แม้จะยังไม่ได้พบกับจีเฟิ่งซีอย่างเป็นทางการ แต่ก็รู้จักเธอดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
จีเฟิ่งซีได้ยินคำปลอบใจของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็พยักหน้าเบา ๆ
พอถูกเจียงเสี่ยวไป๋จับมือไว้ ก็รู้สึกดีขึ้นมาก
เดินทางกันมาเรื่อย ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของเจียงเสี่ยวไป๋ก็จอดเทียบอยู่ในคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ตอนที่ทั้งสองลงจากรถ มองไปทางประตู ก็เห็นเงาร่างงดงามไร้ที่ติเดินนำออกมา
ไม่ใช่ใครอื่นเลย ซูจิ่นอวี๋นั่นเอง
หลังจากที่เขากลับไปที่ตำหนักหลบซ่อนโลก ก็โทรศัพท์หาทุกคน
ดังนั้นซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ จึงรออยู่ที่บ้านตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
“สวยจริง ๆ!”
จีเฟิ่งซีมองซูจิ่นอวี๋ที่เดินนำหน้า นัยน์ตาใสแจ๋วของเธอเผยแววประหลาดใจ
ซูจิ่นอวี๋ในภาพวาดนั้นงดงามราวกับเซียนสวรรค์