"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ห้องอาหารอีกครั้ง สายตาของซูจิ่นอวี๋ก็จับจ้องมาที่เขา
"ไม่มีอะไรครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วตอบ "ก็แค่เขาเจอของเล่นน่าสนใจ เลยชวนผมไปดูน่ะ! แต่... ไม่ต้องรีบร้อน อยู่เป็นเพื่อนพวกคุณก่อนสักสองสามวัน!"
ไหน ๆ ก็ค้นพบในดินแดนเปลวเพลิงนั่นแล้ว
แถมยังไม่ได้เปิดดูอีก
ตามที่เขาวิเคราะห์ คงเพราะต้นตอเพลิงนั่นแรงกล้าเกินไป จะจัดการให้หายคงไม่ง่ายนัก
ไม่อย่างนั้นคงไม่ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้
เพราะฉะนั้นยังมีเวลา
ในมุมมองของเขา ถือว่ายังพอเหลือเฟือ
ซูจิ่นอวี๋ได้ยินก็ยิ้มออกมา ผงกศีรษะเบา ๆ ไม่ถามอะไรต่อ
หลังอาหาร
เจียงเสี่ยวไป๋เก็บข้าวของเล็กน้อย แล้วกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เอนกายลงบนตักของหวังเชี่ยนเชี่ยนอย่างสบายใจ
เฮ้อ ต้องบอกว่าเรียวขาสวยของหวังเชี่ยนเชี่ยนนี่ มองก็สวย นอนก็สบายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
ใบหน้าหวังเชี่ยนเชี่ยนแดงก่ำ ดูไม่เป็นธรรมชาติสุด ๆ
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร แถมยังปรับเปลี่ยนท่าทางให้เจียงเสี่ยวไป๋หนุนได้สบายขึ้นด้วยซ้ำ
ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันเล่น เจียงเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนเรื่อง พลางเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของอูชิงจู๋ให้ฟังไปด้วย
เมื่อซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ ได้ยินว่าตอนนี้อูชิงจู๋สบายดี ก็ยิ่งวางใจมากขึ้น
เวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่ม
ทุกคนต่างพากันขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวที่ชั้นบน ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋นั่งพิงโซฟาดูทีวีไปสักพัก
จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่มครึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋ถึงได้ขึ้นไปชั้นบน
เมื่อเขาผลักประตูห้องที่ซูจิ่นอวี๋อยู่ ร่างแสนมีเสน่ห์ร่างหนึ่งก็โผเข้ากอดเขา จูบที่ริมฝีปากเขาแผ่วเบา แล้วแนบชิดข้างหูเจียงเสี่ยวไป๋ "คนเลวตัวน้อย คราวนี้ที่นายไปหาชิงจู๋น่ะ..."