ยามราตรี สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย
บนยอดเขาคุนหลุนอี้ว์ชาน สายลมหนาวยิ่งเหน็บหนาวกว่า
ด้านนอกห้องหนึ่งของตำหนักน้ำแข็ง
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนรออยู่ตรงนั้น
ระหว่างนั้น เขาคอยดูเวลาอยู่เป็นระยะ
ข้างกายเขา ผู้อาวุโสซีมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล
การถ่ายทอดพลังใช้เวลาไม่น้อยแล้ว
ทำไมยังไม่จบสักที?
ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินก็ส่องประกายขึ้นบนร่างของเจียงเสี่ยวไป๋
ใช่แล้ว หนอนน้ำแข็งเกิดตื่นตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
ไม่ต้องพูดก็รู้ ต้องเป็นอิทธิพลจากอูชิงจู๋ที่อยู่ด้านในแน่
ระหว่างที่ดำเนินอยู่ แสงสีน้ำเงินบนร่างเจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้สึกได้ว่าหนอนน้ำแข็งกำลังดูดกลืนพลังธรรมชาติโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง
ระหว่างกระบวนการ พลังก็เพิ่มพูนขึ้นไม่หยุด
แววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ฉายแววประหลาด
จากอาการของเขาตรงนี้ ก็ดูออกได้ว่า พลังถ่ายทอดนั้นลึกซึ้งเพียงใด
แต่ว่า ตอนนี้ด้านในก็ถึงช่วงท้ายแล้ว
เป็นไปตามคาด ไม่ถึงสิบนาที เสียงของอูชิงจู๋ก็ดังขึ้น: "อาจารย์เจียง..."
เสียงสิ้นลง เจียงเสี่ยวไป๋ผลักประตูเข้าไป ส่วนอูชิงจู๋ที่ประคองอยู่โดยจีเฟิ่งซีก็เดินออกมา ใบหน้าดูซีดเซียวลงเล็กน้อย
พลังงานมันแรงกล้าเกินไป
ทำให้ร่างกายของเธอปรับตัวไม่ทันในชั่วพริบตา
แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ มองไปที่ประตู
เต็มไปด้วยความคาดหวัง
จีเฟิ่งซีกุมมือของอูชิงจู๋ ปลอบโยนอยู่เป็นระยะ
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปนาน
สองชั่วโมงต่อมา เมื่อผู้อาวุโสซีและอูชิงจู๋ต่างแสดงอาการร้อนใจอย่างที่สุด ประตูห้องก็เปิดออก เจียงเสี่ยวไป๋เดินออกมา เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
"ผู้นำเจียง ผู้นำของเรานาง..."