"ดูแลได้จริงเหรอ?"
ดวงตาของหงส์ทองหันกลับไปมองยังทิศทางของลานกลางอีกครั้ง
เพราะพายุมีจำนวนมากเกินไป จากมุมของพวกเขาจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ภายในอย่างแท้จริงแล้ว
"ได้แน่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เขายอมรับว่าการระเบิดที่หลางโบและสัตว์รับใช้ร่วมมือกันนั้นน่าทึ่งเหลือเกิน
โดยเฉพาะเทคนิคลับการหลอมรวมพลังวิญญาณเมื่อครู่นั้น ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
แต่แมวเก้าหางก็คือสิ่งมีชีวิตที่หลอมรวมกระดูกบรรพบุรุษเข้าไว้ในตัว
เมื่อมองไปทั่วทั้งเผ่าแมวเก้าหาง มันก็ถือเป็นหนึ่งเดียวที่หาได้ยากยิ่งกว่าหมื่น
และแน่นอน ยังมีความเชื่อมั่นของเขาที่มีต่อแมวเก้าหางอีกด้วย
กรูม!
ขณะนั้นเอง เสียงร้องสะเทือนสะเทือนฟ้าดังกึกก้องไปทั่ว
พายุที่นับไม่ถ้วนเริ่มทอตัวสานเข้าหากัน ไซเหมินและผู่เลยเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบสั่งให้นักเรียนทั้งสองห้องถอยออกไป
ใบหน้าซีดเผือดมองไปยังด้านหน้า
สีครามคือสีเดียวที่ปรากฏในสนาม ความคมกริบที่น่าสยองนั้นทำให้แม้แต่อาคมปกป้องรอบ ๆ ลานกลางบิดเบี้ยวไปทั้งหมด
ดูเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
สิบวินาทีผ่านไป เสียงคำรามที่น่าตกตะลึงดังกึกก้องราวกะทะลุฟ้า ในความว่างเปล่าปรากฏอุ้งเท้ายักษ์กำลังหลอมรวมตัวขึ้น แล้วฟาดลงมาทันที
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้ลานกลางมันเหมือนลูกโป่งที่กำลังเติมลมไม่หยุด
และตอนนี้ ด้วยอุ้งเท้าเพียงหนึ่งครั้ง มันก็แตกสลายทันที แรงปะทะที่คิดไม่ถึงกระเพื่อมออกไปทั่วราวระลอกคลื่น
ไซเหมินและผู่เลยตอบสนองรวดเร็ว ก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกัน อาคมปกป้องสองชั้นคลี่ออกเบื้องหน้า
โบม!
ภายใต้แรงปะทะนั้น อาคมปรากฏร่องรอยแตกร้าวในทันที
แต่ดีที่วินาทีก่อนที่มันจะแตกสลาย พลังวิญญาณก็ค่อย ๆ จางหายไปเสียก่อน
ไซเหมินและผู่เลยหอบลมหายใจ แล้วหันไปมองทางลานกลางพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย วินาทีถัดมา สีหน้าทั้งสองก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
นักเรียนเบื้องหลังต่างกลืนน้ำลายลงคอกันทั้งฝูง