"ของพวกนี้ใช้ได้จริงเหรอ"
เจียงเสี่ยวป๋ายมองกำไลเงินกับซองจดหมายนั้น คิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว
"ใช้ได้!"
ท่านผู้เฒ่าโม่พยักหน้าเบา ๆ "คู่แข่ง... เอ้ย เพื่อนเก่าของฉันคนหนึ่ง ถ้าเขาให้เกียรติหน่อย ยังไงเขาก็ช่วยนายแน่!"
พูดจบ ดวงตาของท่านผู้เฒ่าโม่ก็ปรากฏร่องรอยแปลกประหลาด
เพื่อนเก่า?
เจียงเสี่ยวป๋ายมองสีหน้าของอีกฝ่าย คิ้วขมวดขึ้นอีกครั้ง
เขารู้สึกว่ามันไม่ได้แค่เป็นเพื่อนเก่าง่าย ๆ หรอก
ต้องมีอะไรแอบแปลงอีกสินะ
แน่นอน เรื่องพวกนี้เขาไม่ได้ถามอะไร ท่านผู้เฒ่าโม่ช่วยเขาขนาดนี้ ขอบคุณยังไม่ทันเลย จึงมองไปที่ท่านผู้เฒ่าโม่แล้วพูดว่า "งั้นขอบคุณมากครับอาจารย์ ผมไปลองดูละกันนะ!"
"อืม ไปเลย สู้ ๆ นะ ฉันเชื่อใจนาย!"
ท่านผู้เฒ่าโม่พยักหน้าเบา ๆ
"อาจารย์ ไม่ใช่ว่าอาจารย์จะช่วยพี่ชายของหนูจริง ๆ ใช่ไหม!"
หมี่นาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นโดยไม่ยับยั้ง
ท่านผู้เฒ่าโม่เหลือบมองหมี่นาหนึ่งครั้ง ใบหน้าที่แก่ชรานั้นกลับผุดรอยยิ้ม "เป็นเรื่องดี ทำไมจะไม่ช่วย?"
"เรื่องดี?"
หมี่นาอึ้งงัน
ไปตามผู้หญิงยังเรียกว่าเรื่องดีเหรอ?
"ได้ยินไหม อาจารย์ก็เห็นชอบกับการที่ผมไปตามผู้หญิง..."
เจียงเสี่ยวป๋ายฟังอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะคิกคัก เหลือบมองหมี่นาหนึ่งครั้ง เก็บของทั้งหมดแล้วเดินออกไปด้านนอก
"อาจารย์..."
หมี่นามองท่านผู้เฒ่าโม่ แล้วก็มองแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวป๋าย สุดท้ายก็วิ่งตามไป
ท่านผู้เฒ่าโม่ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าก็ปรากฏร่องรอยแปลกประหลาดอีกครั้ง แถมยังมีความคาดหวังอยู่ในนั้น...