“มังกรยักษ์เหรอ? แถมยิ่งเยอะยิ่งดี?”
หมี่นาได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที “พี่ชายใหญ่ พี่ชายเอามังกรยักษ์น่ะเป็นอะไรกัน?”
มังกรยักษ์ทางฝั่งตะวันตกนี่คือสุดยอดสุดขั้วโดยแท้
แม้จะมีการแบ่งแข็งแรงอ่อนแอ แต่แม้แต่ตัวที่อ่อนแอที่สุดดึงออกมา ก็ยังเป็นขุนศึกระดับตำนาน
พี่ชายใหญ่ของนางเปิดปากถามคำถามแบบนี้เลย แถมยังบอกว่ายิ่งเยอะยิ่งดี
พี่ชายใหญ่จะทำอะไรกัน?
“เก็บมาเล่นๆ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดครู่หนึ่ง “แต่ถ้านายไม่รู้ก็ไม่เป็นไร!”
หมี่นาขมวดคิ้ว มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเดินนำอยู่ด้านหน้า “อาจจะมีที่หนึ่งที่จริงๆ แล้ว……”
คำพูดยังพูดไปได้ครึ่งเดียว เจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินนำอยู่ก็หันกลับมาแล้ว: “ที่ไหน?”
“ฉันมีหน้าที่อะไรต้องบอกพี่!”
หมี่นาขมวดคิ้วพูด
“เฮ้ย นายโง่หรือเปล่า? พี่ชายแถมให้สักตัวสิ!” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างหมดหวัง
“แถม?”
หมี่นาอ้าปากค้าง เขาสงสัยว่าพี่ชายใหญ่ของนางเป็นไข้จนสมองฟุ้งซ่านหรือเปล่า
เผ่าพันธุ์มังกร ล้วนเป็นเผ่ามารอสูรที่ทะนงตัวสูงส่งยิ่งนัก
ถ้าถูกแถมให้ใคร ย่อมต้องโกรธเกรี้ยวแน่นอน
แค่ประโยคแบบนี้พูดออกไป ก็จะกลายเป็นศัตรูสาธารณะของทั้งเผ่ามังกร
เพราะนั่นคือถ้อยคำแห่งการดูถูก
แต่เมื่อมองเห็นสายตาที่ร้อนรนของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็เปิดปากพูดออกมา: “สมาคมมังกร!”
“สมาคมมังกร?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินสองคำนี้ ก็รีบค้นหาความทรงจำที่เขากลืนกินมาทันที แต่น่าเสียดายที่สำหรับสถานที่แบบนี้กลับว่างเปล่า