หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
พลังจิตในสมองของเจียงเสี่ยวไป๋ ภายใต้ความพยายามอย่างต่อเนื่องของเขา ได้หดเล็กลงหนึ่งวง
เร็วอย่างน่าประหลาดใจ
อาจเป็นเพราะมีแรงขับเคลื่อน
แต่……
เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจในใจเช่นกัน ว่ามันเกี่ยวข้องกับรางวัลที่กงซินเยว่ให้เขา
ลูกแก้วเม็ดนั้นมีบทบาทสำคัญมาก
การดูดซับอย่างต่อเนื่องช่วยเสริมความแข็งแกร่งทางจิตของเขา ไม่ให้เกิดความคลาดเคลื่อน
ถึงตอนนี้ เขาถึงได้เข้าใจเจตนาของกงซินเยว่
คงเป็นเพราะรู้ว่าเขาหวังจะกลืนกินพลังจิตนั่นให้เร็วขึ้น จึงตั้งใจให้เขาใช่ไหม?
และช่วงนี้พลังจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาก็เคยลองควบคุมไฟหลีดูแล้ว ได้ผลจริง
แต่การระเบิดพลังในช่วงเวลาคับขัน ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้
ตามที่เขาคาดการณ์ ต่อให้กลืนกินพลังจิตนี้จนหมด ก็ยังทำไม่ได้
อดไม่ได้ที่จะคิดถึงอีกครึ่งหนึ่งของสำนักหลู่
ดูเหมือนยังไงก็ต้องเอามาให้ได้
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋มองอูชิงจู๋ที่ใบหน้าแดงระเรื่อและหลับสนิทอยู่ข้างกาย บีบผิวเนียนนุ่มเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วออกจากห้องไป
ระหว่างทำอาหาร เขาก็ครุ่นคิด
กลับมาก็หนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาควรจะ…… ไปที่สำนักหลู่สักครั้งไหม?
เกือบจะทันทีที่คิดเช่นนี้ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เหลือบมองเบอร์โทร ก็พบว่าเป็นกงซินเยว่โทรมา แปลกใจไม่น้อย
เมื่อรับสาย เสียงของกงซินเยว่ก็ดังขึ้น: "มีภารกิจให้แก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก หน้าตาเจื่อน
เขาเพิ่งคิดจะไปสำนักหลู่ กงซินเยว่ก็มอบภารกิจให้ งานนี้เขาปฏิเสธแน่