“อย่าเข้าใจผิดนะที่ฉันพูด หมายถึงการประลองระหว่างสำนักของเราต่างหาก!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองกงซินเยว่ที่เดินเข้ามาทีละก้าว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ฉันไม่เชื่อ!”
เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น สายฟ้าคำรามสนั่น
“นี่มันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก! เราเกิดมาเพื่อ…”
“ไอ้บ้า ใครเกิดมาเพื่อกับแกกัน!”
“ฉันหมายถึงเกิดมาเพื่อความเรียบง่ายแต่ก็เข้มข้น!”
“ใครจะเข้มข้นกับแกกัน ไปตายซะ!”
สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง!
“สุดยอด!”
ไกลออกไป จ้าวข่ายมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ถูกสายฟ้าปกคลุม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
คนที่อยู่รอดจากการโจมตีของหัวหน้าพวกเขาแบบนี้ได้ เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนแรกแน่ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กงซินเยว่หน้าอกกระเพื่อม จ้องเจียงเสี่ยวไป๋อย่างขุ่นเคืองแล้วพูดว่า “ตามฉันมา!”
พูดจบก็หันไปจ้องฮั่วเฉินอีกที
แล้วเดินไปทางหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋กับฮั่วเฉินมองแล้วตามไป
ส่วนจ้าวข่ายกลืนน้ำลาย หันหลังเดินไปอีกทาง
ข่าวใหญ่ต้องแชร์กันนะ!
อีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋ตามกงซินเยว่มาถึงที่พัก ก็เห็นกงซินเยว่หยิบกระดาษกับปากกาออกมาเขียน พลางเอามือบังไว้
“ฉันเคยเห็นสมุดโน้ตเธอแล้ว จะบังหรือเปล่าก็ตามที ลายมือก็ออกมาแบบนั้นแหละ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางนึกถึงสมุดของกงซินเยว่
ลายมือโย้เย้ ลวกมาก
กงซินเยว่ได้ยิน หน้าแดงก่ำ
“ให้ฉันเขียนให้ไหม ลายมือฉันสวยมาก!”