ให้นั่งแน่น ๆ?
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้ใบหน้าของเคทีแดงซ่านขึ้นมาทันที แก้มมองไปทางหนานเหยินหนึ่งครั้ง แล้วก็มองไปที่จือชิงหรง ก่อนจะขยับตัวไปนั่งชิดข้าง
เจียงเสี่ยวไป๋มองแล้วก็เดินไปนั่งชิดเคทีทันที
จากนั้นก็ทำสายตาส่งสัญญาณไปให้หนานเหยิน
หนานเหยินก็รู้ทัน ใบหน้าอายแต่ก็พาจือชิงหรงไปนั่งด้วย
"ฮือ……"
เจียงเสี่ยวไป๋ร้องเสียงแปลก ๆ ออกมา "เฮ้ยยย โว้ยยย อะโห…… สบายตัวชะมัด!"
ทันทีที่เสียงจบลง สายตาพิฆาตจากรอบ ๆ ก็พุ่งเข้าใส่ไม่หยุด
ไอ้บ้านี่ มันก็ยังหน้าด้านไม่เปลี่ยนแปลง ไร้ยางอายจริง ๆ!
ผู้อาจารย์ชราบนแท่นบรรยายใบหน้าก็กระตุก น้ำเสียงแก่ตามวัยดังขึ้น "หมี่เอิน ถ้าแกยังร้องเสียงแปลก ๆ อีก ฉันจะไล่แกออกไปจากห้องนี้ทันทีเลยนะ!"
"ครับผม ไม่มีทางทำอีกแน่นอนครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะฮา
"ได้แล้ว เรียนต่อ!"
ผู้อาจารย์ชราขว้างตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง แล้วยืนบนแท่นสอนต่อไป
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่ตรงนั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้นช้า ๆ แล้ววางลงบนมือของเคทีที่วางอยู่บนโต๊ะ
ชั่วขณะนั้น แก้มของเคทีแดงระเรื่อ เธอแผดเผาเสียงเบา ๆ ถาม "นาย…… นายมาได้ยังไง?"
"พลังวิญญาณขั้นภูต!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบสั้น ๆ เพียงสองคำ แล้วกดเสียงต่ำลง "ปู่ที่ฝ่ายนายเล่าเรื่องที่นายเล่าให้ฟัง ผมเป็นห่วงเลยแวะมาดู!"
เคทีฟังแล้วแววตาอบอุ่นขึ้นมา
"คิดถึงผมไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามขึ้น
เคทีก้มหน้า ทุกวันเธอคิดถึงตลอด
แต่คำพูดแบบนี้ เธอย่อมไม่กล้าพูดออกมา ได้แค่พยักหน้าเบา ๆ
"พอเรื่องทางนี้จบแล้ว ออกเดินทางไปด้วยกันนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดต่อ
"อือ!"
เคทีพยักหน้ารับอีกครั้ง ในใจอุ่นวูบไปหมด
ช่วงเวลาต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋กับเคทีก็คุยกันเบา ๆ อยู่ตรงนั้น
ส่วนนักเรียนห้องสูงสุดก็หันมามองเป็นระยะ
บรรดาเพื่อนชายบางคนที่ชื่นชอบหรือแอบหลงรักเคที ต่างก็จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ความตั้งใจเรียนหายวับไปเลย