“จอมมาร มาแล้วเหรอ!”
ความโกรธบนใบหน้าถังหยางหายไป เผยรอยยิ้มเป็นครั้งแรก
“อืม มาแล้ว…”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ มองสภาพของถังหยาง ยกมือขึ้น เข็มวิญญาณเคลื่อนไหว แล้วพุ่งเข้าไปในร่างของถังหยางโดยตรง
ระหว่างนั้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากการรับรู้ผ่านเข็มวิญญาณ เขาพบว่ากระดูกขาของถังหยางหัก
ช่างเป็นวิธีที่โหดเหี้ยม!
เมื่อครู่ถ้าเขาไม่มาเร็วพอ แล้วใช้พลังจิตควบคุมมีดสั้นนั่นก่อนล่ะก็
นิ้วของถังหยางคงขาดไปสองนิ้วแล้ว
“ฉันไม่เป็นไร!”
ถังหยางเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ยิ้มออกมา
หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ใช้เข็มวิญญาณเข้าไปในร่างของเขา เขารู้สึกว่าลมปราณและเลือดลมคล่องตัวขึ้นมาก มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดประโยคหนึ่ง ก่อนใช้มือขวาดันตัวให้นั่งอยู่บนเวทีประลอง
เช็ดรอยเลือดที่มุมปากแล้วพูดว่า “ถ้าจะลงมือ ก็ทำเงียบ ๆ หน่อย ข้างหลังเขามีคนหนุนอยู่!”
“บังเอิญ ข้างหลังฉันก็มีคนเหมือนกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ เงยหน้ามองไปที่เติ้งกวน แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมา “และไม่ได้มีแค่หนึ่งด้วย!”
ตอนที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่นั้น เติ้งกวนมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่งแล้วถามว่า “นายมาจากวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษเหรอ?”
“ไม่ใช่!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางเติ้งกวนแล้วส่ายหน้า “มาจากเยียนจิง!”
“โอ้ งั้นนายจะเข้ามายุ่งเรื่องนี้เหรอ?” เติ้งกวนถามด้วยท่าทียิ้มแย้ม
“ใช่!” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
เติ้งกวนยิ้มกว้างขึ้นอีก ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “นายท่านเติ้ง เด็กนี่บอกว่าจะตบหน้านาย!”