ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
ชายชรานำพาเจียงเสี่ยวไป๋มุ่งสู่เส้นทางที่คดเคี้ยวขึ้นสู่ยอดเขา
ตลอดเส้นทางต้นไม้แน่นหนา ในระหว่างที่ทั้งสองปีนขึ้นไปไม่หยุด เจียงเสี่ยวไป๋บางครั้งก็เห็นมังกรยักษ์พุ่งผ่านฟ้า
ภาพแบบนั้น ชวนให้ใฝ่ฝัน
เมื่อเดินต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง ซึ่งก็คือมุ่งไปยังอีกด้านหนึ่งของภูเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็อึ้งค้าง
เขาเห็นดาบยักษ์เล่มหนึ่ง
ดาบยักษ์ที่ทะยานตรงจากร่องลึกก้นหุบเขาขึ้นสู่ยอดเขา
ตอนนี้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความตกใจ เขามองไปยังชายชราข้างกายแล้วพูดว่า “ดาบเล่มนี้ใหญ่โตมากเลยนะ!”
“อืม นี่แหละดาบที่นายต้องดึง!”
ชายชราเอ่ยอย่างช้า ๆ
ทันทีที่คำพูดของชายชราจบลง สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก็กลายเป็นงงงัน
ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทั้งแมวเก้าหางบนบ่าและนกฟีเหลืองทองต่างก็ตาโตค้าง
นานมากแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราแล้วถามว่า “ปู่เฒ่า คุณกำลังล้อฉันอยู่ใช่ไหม?”
“ไม่!”
ชายชราส่ายหัว มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วกล่าวว่า “ดาบยักษ์นี่คือบททดสอบที่มังกรห้วงดาราทิ้งไว้ ถ้านายดึงมันออกมาได้ นายก็จะได้การรับรองจากมัน!”
พูดถึงจุดนี้ มุมปากของชายชราเบี้ยวขึ้น “ทำไม อยากไปยอดเขาอีกหรือ หรือตอนนี้แหละที่นายจะยอมแพ้?”
“ถ้ายอมแพ้ ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง ด้วยหน้าของท่านผู้เฒ่าโม่! แต่ถ้าเดินไปถึงยอดเขาจริง ๆ โอกาสนี้ก็จะหมดไป!”
เพราะความพิเศษของดาบเล่มนี้ ผู้คนที่มาถึงที่นี่ในแต่ละยุค ล้วนล้มเหลวเกือบทั้งหมด