เปิดตาขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นยืน
ความรู้สึกกระสับกระส่ายนี้ ถ้ายังต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ มันจะทำให้เขาล้มเหลว
"ถอยแล้วสินะ"
เสียงแก่ครางขึ้น ผู้พูดคือชายชราคนนั้นที่มาส่งเขา
ถ้าเป็นจริงอย่างนั้น ความเร็วในการยอมแพ้ของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เร็วกว่าที่ชายชราคาดไว้เสียอีก
"ไม่ ไม่ใช่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว ขยับกายเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันแค่ปรับสภาพจิตใจนิดหน่อย!"
พูดจบเขาก็เงยหน้ายิ้มให้ชายชรา "เชื่อฉันสิ ฉันจะทำสำเร็จ!"
"งั้นก็สู้ ๆ นะ"
ชายชราฟังแล้วเพียงพยักหน้า
สำเร็จ?
คนที่เขาเห็นมาก็เยอะแล้ว พูดคำแบบนี้มานักต่อนัก แต่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่จบลงด้วยความล้มเหลว
เจียงเสี่ยวไป๋ก็จะกลายเป็นหนึ่งในนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรอีก เขายืนอยู่ตรงนั้นขยับกายอยู่เงียบ ๆ
สุดท้ายหายใจออกทางจมูกยาว ๆ แล้วนั่งไขว่ห้างลงใหม่ ปิดตาลง
เขารู้ว่าเดินผิดทางแล้ว
การเอาสิ่งที่เป็นของตัวเองไปสะเทือนดาบเล่มนี้ คือความผิดพลาด
และการใช้จิตวิญญาณดาบสวรรค์หลอมรวมไปพร้อมกันเพื่อครอบงำ ยิ่งเป็นความผิดพลาดจากความผิดพลาด
สิ่งที่เขาต้องใช้คือเจตจำนงที่บริสุทธิ์ ต้องทำให้เจตจำนงของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นจนกลายเป็นยักษ์ ยักษ์ที่เหนือกว่าดาบเล่มนี้
ความศรัทเชื่อมั่นกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง เขาจะสะเทือนดาบเล่มนี้ให้ได้
เมื่อเขาจมดิ่งลงไปอีกครั้ง ชายชรายืนอยู่ไม่ไกล คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วหาก้อนหินมานั่งลงตรงนั้น
เวลาเดินต่อไปอีก
ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม แสงดาวเต็มฟากฟ้า