“เชิญ!”
เวลานี้ชายชราชั้นแรกมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วเอ่ยปาก สีหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างมาก
บทกวีแฝงแปดความงดงาม
สุดยอด!
คำเชิญนี้ เขาพูดออกมาจากใจจริง
“ขอบคุณมาก!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราคนนั้นแล้วตอบรับ ก่อนจะมองไปที่หวงหลิงเยว่ที่ยังเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น “ไปกันเถอะ!”
พูดจบ เขายกมือขึ้นอย่างสุภาพ
หวงหลิงเยว่สังเกตเห็น แก้มแดงขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็ยกมือวางลงบนมือของเจียงเสี่ยวไป๋ ช่วงเวลาที่มือทั้งสองสัมผัสกัน ความอบอุ่นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงราวกับกวางน้อยวิ่งชน
“เชิญ!”
เมื่อมาถึงชั้นสอง ผู้รักษาประตูชั้นสองก็เอ่ยปากเช่นกัน
ชั้นสาม ชั้นสี่ ชั้นห้า...
ทุกชั้นเป็นเช่นนี้
และภาพนี้ก็ดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้จ้องมอง
เมื่อเห็นว่าบนบันไดเดียวกัน มีแปดคนต่างหลีกทางให้พร้อมกัน สีหน้าของทุกคนก็เผยความตกใจออกมาพร้อมกัน
จากนั้น สายตาก็ตกไปที่ม่านแสงที่แทนหอโคลงกลอน
เมื่อเห็นบทกวีด้านบน สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความทึ่งออกมา
ไม่แปลกที่คนแปดคนชั้นล่างจะหลีกทางให้
บทกวีนี้ ช่างงดงามจนน่าตะลึงจริง ๆ
ทว่าท่ามกลางสายตาที่ทึ่งเหล่านั้น บนชั้นแปด ในห้องส่วนตัวที่เป็นสัญลักษณ์ดอกไม้ ยังมีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองหวงหลิงเยว่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปตกลงบนร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ในที่สุด
คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เดินไปถึงชั้นเจ็ด พนักงานที่ดูแลอยู่ถึงได้สติกลับคืนมา