สนามบินเยียนจิง
ผู้คนเดินกันขวักไขว่
เจียงเสี่ยวไป๋ตามซูจิ่นอวี๋ไปจัดการเรื่องโหลดสัมภาระและเช็คอินเสร็จแล้ว ก็เข้าไปในห้องพักผู้โดยสาร
ระหว่างรอ เขาสัมผัสได้ว่ามือของซูจิ่นอวี๋มีเหงื่อซึมออกมา
รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเขาก็เกาเบา ๆ ที่กลางฝ่ามือนั้น
ซูจิ่นอวี๋หันหน้ามา ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ในชั่วพริบตานั้นราวกับดอกไม้บานสะพรั่งหมื่นบุปผา ดึงดูดสายตาจำนวนมากในทันที
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็น จึงกวาดสายตามองรอบหนึ่ง แล้วหันไปบอกซูจิ่นอวี๋ว่า "รอแป๊บ!"
พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไป
ไม่นานเขาก็ซื้อหมวกกับแว่นกันแดดกลับมาหนึ่งอัน
ช่วยไม่ได้ ด้วยบุคลิกและหน้าตาของซูจิ่นอวี๋นั้นเหนือกว่าดาราแน่นอน เพราะฉะนั้นทำตัวโลว์โปรไฟล์หน่อยเถอะ
และตอนที่เขากลับมาถึง ก็ยักไหล่อย่างจนใจ
สาวสวยยังคงถูกทักไปแล้ว
ชายคนหนึ่งในชุดเบลเซอร์นั่งอยู่บนที่นั่งเดิมของเขา และกำลังคุยอะไรสักอย่างกับซูจิ่นอวี๋
หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา ก็กระแอมเบา ๆ แล้วพิจารณาชายคนนั้นแวบหนึ่ง
ชายผู้นี้ดูท่าทางอายุประมาณสามสิบต้น ๆ
ไว้หนวดเครา มองดูแล้วให้ความรู้สึกสุขุม
และก็ดูดีใช้ได้เลยทีเดียว
"เพื่อน ที่นั่งนี้ของผมนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายคนนั้นแล้วยิ้มบาง ๆ กล่าว
"โอ้..."
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเขา แล้วเผยรอยยิ้ม ลุกขึ้นกล่าวว่า "ขอโทษ!"
พูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไปอย่างสุภาพ
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย ชายคนนี้ต่างจากที่เขาคิดไว้ไม่น้อย
ตอนเขานั่งลง ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปถามซูจิ่นอวี๋ว่า "เขามาหาเธอทำอะไร?"