“จริงสิ เรื่องของอวี๋ไห่ นายจะจัดการยังไง”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากยืดเยื้อกับหัวข้อนี้ น้ำเสียงจึงแฝงความลังเล
“อวี๋ไห่!”
จั๋วหนานได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็ดำมืดขึ้นอีกครั้ง
“โกรธมากสินะ”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
“ใช่ โกรธจนข้าอยากกระทืบมันให้ตาย!”
จั๋วหนานเอ่ยขึ้น
อวี๋ไห่ คนที่ทำท่ายิ้มแย้มตลอดเวลา ดูสนิทสนมมาก ที่แท้เบื้องหลังมันก็แค่คนใจแคบ
หนึ่งพันเครดิต ขายเขา?
เขาเชื่อใจมันแท้ ๆ!
“งั้นก็พยายามเข้า!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ “ตามข้ามา สะสมเครดิตให้มากก่อน มีเครดิตมากแล้ว ถึงจะมีอะไรให้เล่น!”
พูดพลางเจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย
กฎห่วย ๆ แค่นี้ คิดจะมาผูกมัดเขา?
ล้อเล่นอะไร!
เด็กห้องธรรมดาต้องยอมให้คนอื่นรังแกฝ่ายเดียว?
ล้อเล่นหรือไง?
นิสัยเขามันใช่คนยอมให้ใครมารังแก?
ขอโทษเถอะ ใครมาแหยมกับเขา เขาจะจำไว้ทุกราย
จั๋วหนานฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าแฝงรอยขมขื่น
มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ?
“เชื่อข้า!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพลางตบไหล่จั๋วหนาน
“อื้ม!”
จั๋วหนานฟังแล้วพยักหน้าหนักแน่น
ตอนนี้ประตูลิฟต์เปิดออก
ทั้งสองก้าวออกมา
ครู่หนึ่ง จั๋วหนานมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินไปข้างหน้า อดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วเราจะไปไหนกันต่อ”
“ไปไหน?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ “ในใจนายมีคำตอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
จั๋วหนานเปลี่ยนสีหน้า “ไปเลยตอนนี้ มันจะไม่เหมาะเกินไปหน่อยเหรอ”