"อ้าว ไอ้ลูกน้องนายนี่มันไม่เชื่อฟังคำสั่งเลยนะ นายบอกว่าสั่งไปแล้วแท้ ๆ มันยังจะลงมืออีก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถือเรือนข้อมือของจั๋วหนาน ยักไหล่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองอวี๋ไห่ที่ทำหน้างงงวย "พูดจริง ๆ นะ ควรจัดการให้เด็ดขาดได้แล้ว!"
"แก..."
อวี๋ไห่หรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที
การลงมือที่โหดเหี้ยมของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขาตกใจไม่น้อย
หักมือโดยตรงเนี่ยนะ?
แบบนี้สำหรับคนที่มาใหม่ ถือว่าพบเห็นได้ยากมาก
การทำให้คนพิการ ต้องแลกด้วยสองหมื่นแต้มวิชา
ไอ้หนุ่มนี่มันกล้าจริง ๆ น่ะเหรอ?
"แกอะไรของแก? แล้วไง อยากลองดูบ้างไหมล่ะ?" เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพลางถามอวี๋ไห่
"โอ๊ะ? แกลองขยับสักนิดสิ?" อวี๋ไห่ก็ยิ้มออกมาในตอนนี้
แต่ชั่วพริบตานั้น เจียงเสี่ยวไป๋ขยับตัวแล้วจริง ๆ
ก้าวพรวดเดียว เข้าประชิดตัวอวี๋ไห่แทบจะทันที ยกมือขึ้นแล้วฟาดลง เสียงกร้าวใสกังวานไปทั่วบริเวณ
อวี๋ไห่นิ่งอึ้งไป
มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ตรงหน้า มือค่อย ๆ แตะลงบนใบหน้า "แกกล้าจริงงั้นเหรอ?"
"บอกตามตรงเลยนะ ฉัน...อยากตบแกตั้งนานแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ แล้วฟาดฝ่ามือลงไปอีกครั้ง "ปากว่าตาขยิบ?"
"หน้าใหญ่ใจเส็ง?"
"ปากกับใจไม่ตรงกัน?"
"ปากหวานก้นเปรี้ยว?"
"ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง?"
"ฉาบฉวยตอแหล?"
ทุกสำนวนที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมานั้น มาพร้อมกับฝ่ามือที่หนักหน่วงราวกับค้อนทุบ
อวี๋ไห่ชะงักงัน เลือดไหลออกจากปาก ส่วนคนรอบข้างยิ่งพากันอ้าปากค้าง