"แล้วเรื่องนี้ไม่มีใครจัดการหรือไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายคนนั้นที่สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย
นี่มันเกินไปหน่อยจริงๆ
ถ้าเจอคนที่รีบร้อนล่ะจะทำยังไง?
อำนาจแบบนี้มันใหญ่ไปหน่อยจริงๆ!
"มีคนจัดการสิ!"
ชายคนนั้นพูดขึ้น: "นายไม่รู้หรอก ก่อนหน้านี้มันแย่กว่านั้นอีก แค่เป็นคนของสำนักเฉียนชิง ไม่ว่าจะระดับไหนก็ทำแบบนี้ได้ เพราะเสียงวิจารณ์มันดังเกินไป ทางราชวงศ์เลยยกระดับสิทธิ์ให้เฉพาะอาจารย์ระดับสูงขึ้นไป!"
"แต่มันก็ทำให้เกิดปัญหาแบบที่เห็นอยู่นี่ไง!"
พูดจบชายคนนั้นก็หัวเราะเย็น: "ฮะๆ เพราะว่านายเรียกยานบินได้ ก็หมายความว่านายเป็นอาจารย์ระดับสูงขึ้นไปแล้วไง!"
"เอ่อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้างงไปหมด: "แต่เวลารอนานเกินไปหน่อยไหม? ตอนที่พวกเขาจะไปจริงๆ ค่อยเรียกไม่ได้เหรอ?"
"ไม่ได้สิ!"
ชายคนนั้นส่ายหัว: "ถ้าจะไปแล้วค่อยเรียก มันเสียหน้านักหนา งั้นยังไงนายก็ต้องรอ!"
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ยิ่งดูดีมีสีสันขึ้นไปอีก
ตรรกะอะไรกันเนี่ย
แต่ก็จริง พวกอาจารย์ที่ชอบรักษาหน้าตาแบบนี้มันน่าขยะแขยงจริงๆ
มีสิทธิ์ดีๆ อยู่แล้ว กลับมาทำแบบนี้
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พิงพนักเก้าอี้ ได้แต่รอต่อไป
และการรอคอยครั้งนี้ ก็เป็นอย่างที่ชายข้างๆ พูดไว้จริงๆ คือต้องรอจนมืด
จนถึงสองทุ่มกว่า เขาถึงเห็นคนบนเรือใหญ่แยกย้ายกันไป
มีบ้างที่นั่งสัตว์อสูรกลับ บ้างก็เดินเป็นกลุ่มออกไป