“ฉันก็สังเกตเห็นแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อของจีเฟิ่งซีแล้วถามอย่างสงสัย “ปัญหาคือ ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”
มันผิดหลักเหตุผลไปหมด
สาว ๆ ที่โดนลวนลาม คนไหนบ้างจะไม่โกรธแค้น
แต่ผู้หญิงคนนี้…
ไม่น่าเลยนะ
จีเฟิ่งซีได้ยินเสียงในใจของเจียงเสี่ยวไป๋ จึงเบือนหน้าหนี สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
“เอาล่ะ ฉันเหมือนจะเข้าใจแล้ว!”
ทันใดนั้น เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น
“เข้าใจอะไร?”
สีหน้าของจีเฟิ่งซียิ่งแดงก่ำ ดวงตากลมใสหลบไปมาตลอด
พร้อมกันนั้น เสียงกระดิ่งเงินดังติ๊งต่อง ยังคงใสกังวานและน่าฟังเช่นเดิม
“จะว่าไงดีล่ะ เรื่องนั้น... เอ่อ ขอโทษที ฉันไม่รู้ว่าเธอมีแฟน!”
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมเบา ๆ แล้วพูดต่อ “ถ้าอย่างนั้น มันก็เลี่ยงไม่ได้น่ะสิ!”
ถ้าจีเฟิ่งซีเคยคบกับใครมาก่อน แล้วโดนเขาจูบ ก็คงไม่แปลกที่อารมณ์จะไม่แปรปรวนมากนัก
เพราะผู้หญิงคนนี้ควบคุมอารมณ์ได้ดีมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว
ไม่ใช่พวกที่ระเบิดอารมณ์กะทันหันเหมือนผู้หญิงคนอื่น
แต่พอเขาพูดจบและคิดมาถึงตรงนี้
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวชะงักนิ่ง
เงียบเชียบ แถมยังแฝงความเย็นเยือกอีกเล็กน้อย
เงยหน้ามอง ก็เห็นสีหน้าของจีเฟิ่งซีเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง ถึงขั้นดูซีดเซียวไปบ้าง โดยเฉพาะในดวงตากลมใสนั้นเต็มไปด้วยความโกรธกรุ่น
“คุณกลับไปเถอะ ฉันไม่ต้องให้คุณรักษาแล้ว!” เสียงของจีเฟิ่งซีดังขึ้น