“ฟุ่บ!”
ใบหน้าน้อย ๆ ของจีเฟิ่งซีตอนนี้แดงก่ำ ดวงตาใสแจ๋วมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง
อ้าปากก็พูดเลย
หน้าหนานี่เทียบเท่ากำแพงเมือง
เวลาแค่บ่ายเดียวจะเปิดแปดประตู?
เจียงเสี่ยวไป๋เปิดได้สักประตูก็เก่งแล้ว…
“โอ้ งั้นนายก็เก่งมากน่ะสิ!”
กงซินเยว่ดวงตาอำพันมองเจียงเสี่ยวไป๋ “แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยวางใจนาย!”
พูดจบก็เก็บสายตากลับ
แปดประตู…
คงเป็นจีเฟิ่งซีที่บอกเจียงเสี่ยวไป๋สินะ?
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ แล้วกินข้าวต่อ
เขาได้แต่หวังว่าสองวันนี้จะราบรื่น ผ่านไปเร็ว ๆ ก็ดีแล้ว
กินข้าวเสร็จ จีเฟิ่งซีกับซานซานเข้าไปในห้องของกงซินเยว่ ส่วนเขาก็เหมือนเคย นอนบนเตียงแล้วเปิดวิดีโอคอลกับซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ
คราวนี้เขาคุยกับพวกเธอนานหน่อย กว่าจะจบก็เลยสามทุ่มครึ่งไปแล้ว
ลุกขึ้นมา เจียงเสี่ยวไป๋เดินมาที่หน้าห้องของกงซินเยว่ แล้วเคาะประตูเบา ๆ
ไม่นาน ประตูก็เปิด กงซินเยว่ปรากฏตัวตรงหน้าเขา
ดูออกว่ากงซินเยว่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมสีม่วงยังเปียกชื้น ส่งกลิ่นหอมของแชมพูเป็นระลอก
ยิ่งผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดนอน มองแล้วในความเย็นชางดงาม กลับให้ความรู้สึกเย้ายวนใจ
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดที่หน้าอกของกงซินเยว่โดยไม่รู้ตัว
ชุดนอนหลวม ๆ ขนาดนี้ ยังดันขึ้นสูงได้ขนาดนี้