ควางหมิงแม้จะก้มหน้า แต่ก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน
ใบหน้านั้นยังมีรอยฟกช้ำหลงเหลืออยู่
และไม่ใช่แค่ด้านเดียว แต่เป็นทั้งสองข้างของใบหน้าที่มีสภาพเช่นนี้
"ขอบคุณคุณชายเจียงที่เป็นห่วง!"
ควางหมิงได้ยินแล้ว สีหน้าเผยความเขินอายเล็กน้อย ส่ายหน้าพูดว่า "ไม่เป็นไร แค่สองวันก่อนไปชนมา!"
"งั้นเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองควางหมิงอย่างลึกซึ้ง แต่ก็ไม่เฉลย "ไปเถอะ เราไปคุยกันในห้องทำงาน!"
"ครับ!"
ควางหมิงพยักหน้า แล้วก็เดินนำเข้าไปเอง
เมื่อมาถึงห้องทำงานบนชั้นสอง ควางหมิงเชิญเจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง ส่วนตัวเองก็ไปหยิบแท็บเล็ตจากตู้มา
เปิดออกแล้วพูดว่า "ในนี้บันทึกรายได้ทางการเงินของไม่กี่เดือนมานี้ และยังมีเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ด้วย ทุกอย่างอยู่ในนี้ พร้อมที่จะไปปรับปรุงที่ตำหนักสักการะได้ทุกเมื่อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูคร่าวๆ แล้วพูดว่า "ไม่กี่เดือน? ไม่ควรเป็นไม่กี่วันนี้เหรอ?"
"รองหัวหน้าตำหนักเซี่ย ไม่สิ เป็นเซี่ยชาน เขาเคยเป็นหัวหน้าของผม เขาไม่ได้ถูก..."
ควางหมิงพูดพลาง สายตามองไปที่แมวเก้าหางบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ สายตาแวบหนึ่งด้วยความหวาดกลัว
วิธีที่เซี่ยชานตายด้วยฝีมือแมวเก้าหางตัวนั้น เขายังจำได้ไม่ลืม
ตอนนั้นเขากังวลจริงๆ ว่าตัวเองจะถูกรวมเข้าไปด้วย
โชคดีที่เจียงเสี่ยวไป๋ปล่อยเขาไป
"เข้าใจแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันที นั่นหมายความว่ารายได้หลายเดือนนี้ เซี่ยชานยังไม่ได้เอาไป
ตัวเลขที่แน่นอนเขาไม่สนใจ วางไว้ข้างๆ แล้วมองไปที่ควางหมิงพูดว่า "ต่อไปเธอมีแผนอะไร?"