"ถึงแล้ว!"
นอกลานบ้านแห่งหนึ่ง ฝีเท้าของเหมยฉางอวี่หยุดลง สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พลางเอ่ยว่า "เตรียมใจไว้รึยัง?"
ทันทีที่เสียงของเขาทิ้งท้าย เจียงเสี่ยวไป๋ก็ก้าวเข้าไปก่อนแล้ว
เหมยฉางอวี่มองภาพนั้น สีหน้าอดจะฉายแววประหลาดไม่ได้
ตีคนของตระกูลเขาไป ไร้ความเกรงใจแม้แต่น้อยเชียวรึ?
ตามหลักแล้ว ต้องสูดลมหายใจลึกสักสองสามครั้งก่อนค่อยเข้าไปไม่ใช่หรือ?
ถึงไม่ทำอย่างนั้น อย่างน้อยก็ควรคิดหาข้ออ้างไว้บ้างมั้ย?
ลงมือเข้าไปตรง ๆ แบบนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กลัวถูกไล่ออกมารึ?
ขณะที่เหมยฉางอวี่ส่ายหัว ก็อดนึกถึงคำที่ถังหยางเคยพูดกับเขาไม่ได้
จอมมารไม่อาจใช้ความคิดของคนธรรมดาไปวัดได้
เพราะเขาคิดอะไรอยู่ ไม่มีใครรู้ได้ง่าย ๆ แถมผลลัพธ์ยังมักเหนือความคาดหมาย
ตอนนี้ดูท่าว่าจะจริงดังว่า
ก้าวตามมาติด ๆ
เหมยฉางอวี่ตามเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงในลานบ้าน
เจียงเสี่ยวไป๋ขณะนี้ยืนอยู่ในลาน เสียงดังขึ้นว่า "เจียงเสี่ยวไป๋ขอคารวะท่านกง!"
ในคำพูดเต็มไปด้วยความนอบน้อม
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด
แววตาของเหมยฉางอวี่ก็ฉายประกายประหลาดอีกครั้ง
หากจะบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ทำตัวลุ่ย ๆ แต่ตอนนี้กลับแสดงมุมที่ละเอียดรอบคอบออกมา
หลังจากเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋จางหายไปเนิ่นนาน ร่างเงาหนึ่งจึงค่อย ๆ ก้าวออกมาจากประตู
คือกงเซินนั่นเอง
หลังจากกงเซินปรากฏตัว สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "เจียงเสี่ยวไป๋?"