“คนล่ะ?”
ทั้งสองมองดูเตียงที่ว่างเปล่า พบกับความประหลาดใจว่าร่างของถังหยางหายตัวไปแล้ว
ใช่ หายไปอย่างไร้ร่องรอย
แต่ปัญหาคือ ในสภาพของถังหยางตอนนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปด้วยตัวเอง
“ไม่ใช่ว่าถูกทางสำนักยุทธ์พาตัวไปอีกครั้งนะ?”
เหมยฉางอวี่นึกถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ไม่น่านะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าเบา ๆ
เขาเพิ่งพาถังหยางและเหมยฉางอวี่กลับมาได้ไม่นาน ทางตำหนักยุทธ์คงต้องเงียบไปสักพัก
ดูจากท่าทีของเยียนซือหานตอนนั้น ก็ไม่ใช่คนที่จะลงมือโดยไม่คิด
“นายลองโทรถามดู!” เจียงเสี่ยวไป๋มองเหมยฉางอวี่
เหมยฉางอวี่พยักหน้า หยิบมือถือโทรหาถังหยาง
แต่สายเพิ่งจะติด ก็ถูกตัดทิ้ง
เหตุการณ์ผิดปกติเช่นนี้ ทำให้สีหน้าของเหมยฉางอวี่เปลี่ยนไปอีกครั้ง
ทันใดนั้นมีข้อความสั้นส่งเข้ามา
เหมยฉางอวี่อ่านข้อความ แววตาพลันเต็มไปด้วยความประหลาด “มิน่าล่ะ!”
“อะไรเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความสงสัย
ดูจากท่าทีของเหมยฉางอวี่ น่าจะไม่มีอะไรน่ากังวล
แต่คนหายไปไหน?
เหมยฉางอวี่เงยหน้าขึ้น พูดด้วยรอยยิ้ม: “ถังหยางไปเข้าเรียนน่ะ!”
“เข้าเรียน?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของเหมยฉางอวี่ ก็รู้สึกแปลกใจ “เขาเป็นคนรักเรียนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่!”
เหมยฉางอวี่ส่ายหน้า “ครั้งนี้ที่มาเรียนคืออาจารย์เฉิง เป็นหนึ่งในคณาจารย์ของสำนักหลู่ เนื้อหาที่สอนคือจริยธรรม!”
“เอ่อ...”
เจียงเสี่ยวไป๋ทำสีหน้าพิลึก