ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น
ท่ามกลางควันหนาทึบ ยังมีลูกดอกสี่แฉกอีกกว่าสิบดอก
กงซินเยว่นอนอยู่บนพื้น มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ทับอยู่บนหน้าอกตนเอง รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธ
เมื่อเห็นลูกดอกสี่แฉกพุ่งเข้ามา พลังจิตของนางก็พลุ่งพล่าน ลูกดอกทั้งหมดหยุดนิ่งในระยะไม่ถึงครึ่งเมตรจากแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วค่อย ๆ ร่วงหล่นลงพื้น
“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”
เจียงเสี่ยวไป๋สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวกงซินเยว่ พลางมองไปที่กงซินเยว่
“ไม่เป็นไร!”
กงซินเยว่มองความกังวลที่ฉายชัดบนคิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นส่ายหน้าบาง ๆ แล้วมองไปที่หัวกำแพง “แต่น่าเสียดายที่หนีไปได้สองคน!”
“อีกอย่าง เจ้าควรลุกจากตัวข้าได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
กงซินเยว่พูดพลางทำหน้าไม่เป็นธรรมชาติ
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นยืน พลางยื่นมือให้กงซินเยว่
กงซินเยว่ลังเลเล็กน้อย ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือของเจียงเสี่ยวไป๋
เมื่อถูกมือนั้นกุมไว้ มันอบอุ่นเหลือเกิน ใบหน้าของนางแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง
ไม่นาน ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าว
เจียงเสี่ยวไป๋ตบหลังนางเบา ๆ
เมื่อเสร็จแล้ว กงซินเยว่ก็จ้องเขม็งใส่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเคือง ๆ เดิมทีอยากจะต่อว่า แต่เมื่อเห็นแววตาใสซื่อของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ไม่ได้พูดอะไร
ดูท่าเขาคงแค่ถือโอกาสช่วยปัดฝุ่นให้
“สองคนที่หนีไปน่าจะเป็นซามูไรและนินจาจากแดนอาทิตย์อุทัย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คิดมากจริง ๆ พูดพลางมองไปทางหัวกำแพงเช่นกัน แววตาฉายความประหลาดเล็กน้อย