หกโมงกว่า
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังทำกับข้าวในครัว เขาก็ได้ยินเสียงประหลาดใจและตื่นเต้นดังมาจากข้างนอก
ตอนนี้เขาอยากออกไปมาก แต่ก็เก็บงำความปรารถนานั้นเอาไว้
ตอนนี้เขามีภารกิจเดียว คือก้มหน้าก้มตาทำกับข้าว
แล้วอาหารมื้อค่ำก็ต้องอุดมสมบูรณ์มากพอด้วย
ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อเขาได้ยินเสียงประหลาดใจดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะชำเลืองตามองออกไป
ยังไม่ทันเอ่ยปาก เจ้าแมวบนบ่าเขาก็ส่งเสียงสูดลมหายใจเย็นเฉียบดังขึ้นมาเสียก่อน "ให้ตายสิ สาวสวยตั้งสิบคน นายจะกินหมดไหวไหมเนี่ย?"
แมวเก้าหางพูดพลางก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปทางใดทางหนึ่งไม่วางตา พลางแววตาฉายแววแปลกใจเอ่ยว่า "เฮ้ย ว่าแต่นาย เมียในบ้านนายคนหนึ่งเหมือนจะมี...ปัญหา!"
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว มองไปทางที่แมวเก้าหางมองพลางถามว่า "คนไหน?"
แมวเก้าหางจึงอธิบายลักษณะให้ฟัง
ทันใดนั้นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกลงบนตัวของซูจิ่นอวี๋ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปพลางถามว่า "มีปัญหาอะไร?"
ต้องรู้ไว้ว่าพลังลึกลับในร่างของซูจิ่นอวี๋ ถึงแม้ตอนนี้ยังไม่ปรากฏอาการอะไร แต่ในใจเขาก็ยังหวาดระแวง ไม่เคยคลายความกังวลลงได้เลย
ครั้นได้ยินคำพูดของแมวเก้าหางในตอนนี้ หัวใจก็เต้นระรัวไปครู่หนึ่ง นี่เจ้าแมวเก้าหางค้นพบอะไรเข้าหรือเปล่า?
ขณะที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ แมวเก้าหางก็พูดช้าๆ ว่า "ปราณของนางไม่ธรรมดา!"