ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้นแต่เช้าตรู่
ตลอดทั้งคืน เขาไม่ได้พักผ่อนเลย
เขาทุ่มเทให้กับการฝึกพลังจิตอย่างเต็มที่ ไม่มีการผ่อนคลายแม้แต่น้อย
แม้ในระหว่างนั้น จูชางจะซบลงมาบนร่างเขา เขาก็ยังอดทนอดกลั้นและดูดซับต่อไป
ผลลัพธ์ของค่ำคืนนี้ก็นับว่าคุ้มค่า
พลังงานปฐมภูมิที่ขยายตัวออกมาอีกครั้ง หดเล็กลงไปอีกเล็กน้อย
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะทอดสายตาไปที่จูชาง
มองดูเด็กสาวที่นอนซบอยู่บนตัวคุณราวกับลูกแมวเชื่องๆ เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เขาไม่ได้ปลุกเธอ แต่วางมือทั้งสองไว้บนเอวของจูชาง สูดกลิ่นหอมหวานนั้น และพักผ่อนต่ออีกสักพักชั่วคราว
จนกระทั่งประมาณหกโมงครึ่ง จูชางจึงตื่นขึ้น
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ดูสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
บางทีการอยู่ในท่านี้นานๆ อาจไม่ค่อยสบายตัวนัก ร่างของเธอจึงบิดไปมาอย่างซุกซนในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกคอแห้งผาก
เด็กสาวคนนี้...
ระหว่างที่จูชางบิดตัวไปมา เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่าง แข็งๆ
เธอยื่นมือลงไปคลำข้างล่าง แล้วง้างมันออกไปข้างหนึ่ง ก่อนจะกลับมาซบที่อกเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
แต่ไม่นานนักก็เงยหน้าขึ้น มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ทำหน้าจนปัญญาพร้อมรอยยิ้มขมขื่น แล้วถามว่า "นั่นอะไรน่ะ"
"ลองเดาดู..."
"เดาไม่ออก ขอดูหน่อย!"
จูชางพูดพลางจะลุกขึ้น
"ดูอะไรบ้าๆ ของเธอสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ง้างมือจะฟาดลงตรงศีรษะของจูชางทันที