ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง
ภายในห้อง เสือดาวกับเสือขาวก็ไปแล้ว
ทิ้งไว้เพียงเขากับจูชาง
บรรยากาศเริ่มอึมครึมขึ้นเล็กน้อย
จูชางยืนอยู่ตรงนั้น ก้มหน้า แก้มแดงระเรื่อชวนมอง
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นท่าทางของจูชางก็อดยิ้มไม่ได้
เขาเองก็เข้าใจดีว่า คงเป็นเพราะจูชางเข้าใจผิดว่าเขาเป็น 'คนปลอม' ก็เลยเขินอาย
แต่ก็เพราะสถานะ 'คนปลอม' นี่แหละ ที่ทำให้เขายิ่งรู้ใจจูชางมากขึ้น
"เธอ..."
ตอนนั้นเอง เสียงของจูชางก็ดังขึ้น ฟังดูอ้ำอึ้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไร ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วกอดร่างบางนั้นไว้ในอ้อมแขนเงียบๆ
จูชางตัวแข็งทื่อ หน้าแดงไปจนถึงใบหู
จะว่าไปแล้ว ถึงก่อนหน้านี้เธอจะเคยแสดงท่าทีกล้าหาญบ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดไปไกลถึงขั้นนั้น
ตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋กอดแบบนี้อย่างออกหน้า
รู้สึกราวกับกำลังฝันไป
เธอจึงยื่นมือมาหยิกตัวเอง
ก็เจ็บดีนะ
ไม่ใช่ฝัน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ เห็นจูชางทำหน้าเหยเก ก็อดยิ้มออกมาอีกไม่ได้
ยื่นมือไปหยิกแก้มเนียนนั้นอีกครั้ง มองดวงตาแวววาวคู่นั้น แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลงไปใกล้
เขากับจูชางเองก็มีเรื่องเข้าใจผิดกันไม่น้อย
ครั้งแรก ไปหาเฉิงหยวิ่น แต่ดันจำจูชางผิดเป็นเฉิงหยวิ่น มือไปถูกที่ที่ไม่ควรถูก
ครั้งที่สอง ที่เยียนจิง จูชางดันวิ่งมาห้องเขา
สองคนอยู่ด้วยกันทั้งคืน
คืนนั้นยังจูบกันอีก
หรืออาจจะเพราะเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านี้ ตอนนั้นเขาถึงได้วาดภาพจูชางขึ้นมาด้วย
จูชางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหล่นไปอยู่ที่คอ สุดท้ายก็ยื่นมือมาปิดปากตัวเองเร็วๆ แล้วพูดว่า "ชั้นทำผิดต่อคุณน้าเล็กไปแล้ว เธอ... เธอจะทำผิดต่อคุณน้าเล็กอีกไม่ได้!"