“คิดจะออกล่าปีศาจเมื่อไหร่?”
โหลวหยางละสายตาจากแมวเก้าหาง เขารู้ว่าตอนนี้ต่อให้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ จึงเปลี่ยนเรื่องมาที่การล่าปีศาจแทน
“ตอนนี้เลย!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
โหลวหยางยิ้ม เขาเข้าใจความรู้สึกเร่งรีบของเจียงเสี่ยวไป๋ จึงตอบว่า “ได้ เดี๋ยวพานายไปซื้ออุปกรณ์ป้องกันอะไรนิดหน่อย จะได้ปลอดภัยขึ้น!”
“อุปกรณ์ป้องกัน?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก
“อืม มีแบบโจมตี มีแบบป้องกัน จะช่วยให้นายล่าอสูรกายได้ง่ายขึ้น!” โหลวหยางว่า
“ไม่ต้อง!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นว่า “เราไปกันเลยเถอะ!”
เขาจำเป็นต้องใช้ไหม?
เขาไม่จำเป็น!
โหลวหยางเห็นท่าทางมั่นใจของเจียงเสี่ยวไป๋ กำลังจะพูดอะไร แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มมองเขาแล้วพูดว่า “เชื่อฉัน!”
“ตามนั้นละ!”
โหลวหยางถอนหายใจแล้วพยักหน้า ปล่อยให้เจอความจริงหน่อยก็ดี
คนไม่เคยเจ็บตัว ไม่มีวันรู้ขีดจำกัดของตัวเอง!
แล้วอีกอย่าง เขายังอยู่กับเจียงเสี่ยวไป๋ด้วย หากเกิดอันตรายขึ้นมา เขาก็ยังช่วยได้
เขาส่ายหัวพลางจัดการบางอย่างในรถ
รถก็พุ่งออกไปทันที
และเมื่อรถของพวกเขาออกไปได้ไม่ไกล ก็มีรถอีกคันตามไปติด ๆ
ในรถนั้น ชายวัยกลางคนถือโทรศัพท์พูดว่า “ท่านผู้อาวุโส พวกมันน่าจะไปแดนอสูรนอกเมืองแล้วขอรับ!”
“พอเหมาะเลย!”
เสียงแหบชราดังจากโทรศัพท์: “ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือ อ้อ แล้วก็อย่าลืมเอาอสูรเลี้ยงตัวนั้นกลับมาด้วย…”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
“วางใจเถอะ!”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้า ก่อนจะวางสาย มองไปที่รถคันหน้าด้วยแววตาขบขัน