“ที่หนึ่งห้าอันดับ!”
โหลวหยางชะงักไป ใบหน้าฉายแววประหลาด
ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดถึงยังย้ำคิดย้ำคำเรื่องนี้ไม่เลิก
ที่หนึ่งห้าอันดับ?
มองทั่วทั้งบูรพาของพวกเขา ยังไม่เคยมีใครทำได้
เจียงเสี่ยวไป๋มีของดีจริง
บีบคอสังหารจอมยุทธ์วิญญาณตายคามือ
น่าตกใจมาก แต่ถ้าอยากที่หนึ่งห้าอันดับ ความยากยังสูงมาก
ถึงขั้น... แทบเป็นไปไม่ได้!
แต่เขาก็ทนใจไม่ลงจะสกัดดาวรุ่ง ทำได้เพียงเดินตามไปติดๆ
“น้องเจียง เมื่อกี้ฆ่าคนรู้สึกยังไงบ้าง?”
โหลวหยางมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วอดถามไม่ได้
ภาพเจียงเสี่ยวไป๋บีบคอชายคนนั้นขาดดังป๊อกปรากฏขึ้นในสมอง
เด็ดขาดเกินไปแล้ว!
ชนิดที่ไม่ลังเลแม้แต่นิด
และสำหรับคนหนุ่มอย่างเจียงเสี่ยวไป๋ ยากจะจินตนาการ
เขาสงสัยนัก ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ทำได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
“ไม่รู้สึก!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า
“ไม่รู้สึก?”
สีหน้าโหลวหยางอดเปลี่ยนไม่ได้
ไม่รู้สึก?
คำตอบนี้ ทำให้เขาคาดไม่ถึงจริงๆ
“อืม อาจเพราะชินแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย
โหลวหยางฟังแล้ว หลังเย็นวาบขึ้นมาอีก อดไม่ได้พูดว่า:“งั้น...งั้นคนที่นายฆ่าเป็นพวกไหนบ้าง?”
“พวกฝั่งตะวันตกซะเป็นส่วนใหญ่!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “สูงสุดก็เคยเล่นงานอ๋องขั้นสาม!”
“อ๋องขั้น?”
โหลวหยางฟังแล้ว ค่อนข้างสงสัย
“ไม่เคยได้ยิน?”
เจียงเสี่ยวไป๋ดูสีหน้าโหลวหยางแล้วอดถามไม่ได้