“เสี่ยวไป๋ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ไป๋ถิงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
ตอนนี้เขามองตามสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ไปยังแท่นประลองแห่งหนึ่ง คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย
บนแท่นนั้น มีคนสองคนยืนประจันหน้ากัน
คนหนึ่งยิ้มแย้มเต็มใบหน้า อีกคน... เต็มไปด้วยบาดแผล
ใช่แล้ว เลือดเปรอะเปื้อนเต็มตัว รอยกรงเล็บเห็นได้ทั่ว จะตรวจสอบแล้วปล่อยให้เดินออกมาแบบนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหม?
“เขาชื่ออะไร?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ไป๋ถิงได้ยินเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ชะงักเล็กน้อย เข้าใจว่าถามถึงใคร จึงตอบว่า “ชื่อสวีซงฉวน!”
“มือวางอันดับบัญชีดิน แถมยังมีพี่ชายอยู่ในบัญชีฟ้า ตระกูลสวีแห่งเมืองหยางเฉิง ตระกูลวรยุทธ์โบราณ แข็งแกร่งมาก!”
“อ้อ สวีซงฉวน!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วเดินขึ้นไป
ไป๋ถิงชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ส่ายหัว ไม่ได้ห้ามปราม แต่หันไปมองแท่นประลองอีกแท่นหนึ่ง
เมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวคนนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น
เฉียวหลิง แฟนสาวของเขา ช่างโดดเด่นขึ้นทุกวันจริงๆ
“ถึงคราวนายซวยแล้ว!”
บนแท่นประลอง ตอนนี้สวีซงฉวนมองมู่เคอที่ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง รอยยิ้มเบ่งบาน ดีดนิ้วปัดเศษผ้า “ในเมื่อฉันบอกว่าจะไม่ให้นายผ่าน ต่อให้ใครมาก็ไม่มีประโยชน์!”
มู่เคอกัดฟันลุกขึ้น สายตาเย็นชาถึงขีดสุด ขณะนั้นเอง เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น “ฉันคิดว่าถ้าจะให้เขาผ่าน ต่อให้พ่อแกมา ก็ต้องหลีกทาง!”
สิ้นเสียง สวีซงฉวนขมวดคิ้ว หันไปมอง เห็นชายหนุ่มหน้าตาสะอาดคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนแท่น
มู่เคอชะงัก กำลังจะพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็โบกมือห้าม