"ต่อเลยไหม?"
เฉียวหลิงมองแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ พลางตกตะลึง แต่ก็อยากจะชกเจียงเสี่ยวไป๋สักที
ถึงจะสู้ไม่ได้ แต่เธอก็ยังคิดอยู่ดี
เจ้าหมอนี่พูดได้สบายปากเหลือเกิน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ จะเอาอะไรมาต่อ?
ใครจะยังมีอารมณ์มาต่ออีก?
แน่ล่ะ มองไปรอบ ๆ แท่นประลองสามแท่น หยุดหมดแล้วเพราะอยู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็โผล่มา มีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์กันทั้งนั้น
ไอ้เสี่ยวไป๋!
แถมยังเป็นพวกโรคจิตชอบความรุนแรง!
ไป๋ถิงของเธออ่อนโยนกว่าเยอะ
ส่วนตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปตรงหน้ามู่เคอแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไรนะ?"
มู่เคอส่ายหน้า กำมือแน่น ขอบตาแดงก่ำเล็กน้อย
เขาไม่ได้พูดขอบคุณ
ระหว่างเขากับเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่เคยมีคำพวกนั้น
เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังเป็น
"เสี่ยวไป๋ ถ้าฉันเดาไม่ผิด ที่แท้ก็เป็นมู่เคอ พี่น้องของนายสินะ?"
ไป๋ถิงเดินมาข้างเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้ายิ้มแย้ม
เขาคิดดูแล้ว
คนที่ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋มีท่าทีแรงกล้าขนาดนี้ นอกจากญาติสนิทแล้ว ก็มีแต่มู่เคอที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยเอ่ยถึงกับเขาเท่านั้น
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าค่อย ๆ
"แนะนำตัวหน่อย ฉันไป๋ถิง ลูกพี่ลูกน้องคนโตของเสี่ยวไป๋!"
ไป๋ถิงตอนนี้มองมู่เคอแล้วยื่นมือ
เขาไม่ค่อยยื่นมือให้ใครก่อน
แต่พี่น้องของเจียงเสี่ยวไป๋น่ะ สมควรให้เขาทำแบบนี้
"มู่เคอ!" มู่เคอยื่นมือออกไป แล้วจับกับไป๋ถิง
พอปล่อยมือออก ไป๋ถิงก็มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วถามว่า "ไปเลยไหม?"
"รอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปาก "รอพี่ชายของไอ้หมอนั่น ที่ชื่อสวีซงไห่!"