หนึ่งคน หนึ่งอสูร!
ไอสังหารปะทุเดือด
วินาทีที่พุ่งเข้าใส่ เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงดูสงบนิ่ง
ระหว่างเผชิญหน้า เขาถึงกับหันไปถามผู้อาวุโสด้วยความสงสัย "คุณจะจัดการเรื่องนี้ไหม?"
ผู้อาวุโสชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากตอบ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น "สายไปแล้ว!"
ทันทีที่พูดจบ ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ฉายแววสังหาร ก้าวเท้าออกไป ร่างเคลื่อนไหว เดิมทีตั้งใจจะใช้กระบี่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น จิตใจของเขาพลันเปลี่ยน
มือขวายกขึ้น อักขระโบราณวนเวียนบนฝ่ามือขวา
ภายใต้ความเร็วสุดขีด ภาพเลือนราง
โฮก!
อสูรกายคำรามดุดัน ดวงตาแดงก่ำจับจ้องที่ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋
พละกำลังมหาศาลระเบิดออก กรงเล็บฟาดเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
ฉานสยงมองภาพนั้น ดวงตาเปล่งประกาย
หากเจียงเสี่ยวไป๋โดนกรงเล็บนี้เข้าไป ตายแน่ไม่ต้องสงสัย
แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง เหตุการณ์ประหลาดก็บังเกิด
ขณะกรงเล็บของอสูรกายกำลังจะสัมผัสร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ เงากระบี่สายหนึ่งก็คำรามสนั่นพลันปรากฏ และขาของอสูรกายข้างหนึ่งก็หักสะบั้นลงทันที
เสียงดังกรอบแกร็บชัดเจนให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินอย่างถนัดหู
มันคืออะไร?
เพราะความเร็วสูงเกินไป ทุกคนมองไม่ทัน
คล้ายกับพลังที่ม้วนตัว!
แต่ก็เหมือนไม่ใช่!
เมื่อพวกเขากระพริบตามองอีกครั้ง ก็เห็นเพียงลายเลือดบนตัวอสูรกายหายไป มันล้มลงกับพื้นครวญคราง ในดวงตายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ส่วนชายผู้ควบคุมอสูรกายยืนอยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ ก้มหน้ามอง แววตาในนั้นก็เช่นเดียวกัน แต่ยังเพิ่มเติมด้วยความยากจะเชื่อ