“แก……”
ผู้อาวุโสบนเวทีมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินขึ้นมาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัด
นี่…นี่ไม่ใช่คนที่โผล่มาเมื่อวันนั้นหรอกเหรอ?
การแข่งขันนี้มีเฉพาะศิษย์ของสถาบันเท่านั้น
ไม่รวมคนนอก!
ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสคนเดียวที่คิดเช่นนั้น ผู้คนรอบข้างที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นเวที ต่างพากันซุบซิบ
นี่มันไอ้โง่หรือเปล่า?
ส่วนคนที่ไม่เคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อน เมื่อได้ฟังบทสนทนาก็เข้าใจอะไรบางอย่าง มองร่างที่เดินขึ้นเวทีด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“นี่คือการแข่งขันภายในของสถาบัน คนนอกเข้าร่วมไม่ได้…”
ผู้อาวุโสเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาใกล้ จึงเอ่ยปาก แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น มีบัตรใสเหมือนคริสตัลปรากฏขึ้นในมือ
บัตรคริสตัลคือบัตรผ่านเข้าสถาบันชื่ออวิ๋น
และยังเป็นบัตรประจำตัวศิษย์!
ปกตินักเรียนไม่ค่อยพกบัตรนี้ เพราะนาฬิกาข้อมือก็ผูกข้อมูลไว้แล้ว
แต่เจียงเสี่ยวไป๋จำเป็นต้องใช้ เพราะเขาเพิ่งมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน ถ้าบอกว่าตนเองเข้าสถาบันแล้ว ก็ไม่มีใครเชื่อ
ผู้อาวุโสมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่สีหน้ามั่นใจ แล้วมองบัตรคริสตัล สุดท้ายหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเบอร์หนึ่ง เขาถามสั้นๆ ว่า “ช่วงนี้มีนักศึกษาใหม่รายงานตัวไหม!”
สิ้นเสียง เสียงจากโทรศัพท์ก็ตอบตรงๆ “เช้านี้เพิ่งมีคนมารายงานตัวคนหนึ่ง!”
คนรอบข้างได้ยินบทสนทนาชัดเจน
ผู้อาวุโสวางสาย มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาแปลกประหลาด
การที่เจียงเสี่ยวไป๋มารายงานตัวในช่วงนี้ ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปทำได้