"นั่งลง?"
เฉิงหยวิ่นถึงกับให้ทั้งสองคนนั่งลง?
ในเวลาเดียวกัน
สายตาทั้งห้องเรียน ต่างจับจ้องไปที่เฉิงหยวิ่น
นี่มันไม่ถูกต้องนะ?
เฉิงหยวิ่นไม่ใช่ครั้งแรกที่มาสอนที่นี่
แต่ก่อนข้อกำหนดในการสอนสูงมาก
ถ้ามีนักเรียนเข้ามา เฉิงหยวิ่นจะเชิญออกไป หรือไม่ก็เดินออกไปเอง
ตอนนี้กลับอ่อนโยนให้ทั้งสองนั่งลงอย่างกะทันหัน ทำเอาหลายคนตั้งตัวไม่ทัน
เฉิงหยวิ่นกลับมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
นี่คือสิ่งที่ทุกคนในที่นี้คาดไม่ถึง
เหมยฉางอวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงขานรับเสียงพลางนั่งลงข้างเจียงเสี่ยวไป๋
แต่ตอนนี้ เขายังรู้สึกไม่ค่อยเป็นจริงสักเท่าไหร่
นั่งลงแล้ว
เขานั่งลงแล้วงั้นเหรอ?
ทันใดนั้นสายตาของเขาก็มองไปยังหน้าเวที เมื่อจับจ้องที่เฉิงหยวิ่น เขาไม่พบแววตำหนิแม้แต่น้อย
ครั้งแรก
เป็นครั้งแรกจริง ๆ!
และ...
เหมยฉางอวี่ไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า
เขามองเห็นแววตาของเฉิงหยวิ่นมีความอ่อนโยนอยู่บ้าง
แน่นอนว่าความอ่อนโยนนี้ไม่ใช่ส่งให้เขา แต่เหมือนมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ข้าง ๆ เขา
เหมยฉางอวี่ตอนนี้สงสัยว่าตัวเองตาฝาด
จึงขยี้ตาทั้งสองข้างแล้วมองอีกครั้ง พบว่าตอนนั้นเฉิงหยวิ่นได้เก็บสายตากลับไปแล้ว
เขา...
คงจะตาฝาดไปแล้วล่ะมั้ง?
"ครั้งนี้ครั้งเดียว ไม่ทำเป็นเยี่ยงอย่างอีก!"
เสียงของเฉิงหยวิ่นดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อสิ้นเสียง เธอก็ยืนบนแท่นบรรยายเริ่มสอน
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงหยวิ่น เหมยฉางอวี่ไม่กล้าคิดมากอีกต่อไป นั่งฟังการบรรยายอยู่ที่นั่น
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้นั่งอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องไปที่ร่างของเฉิงหยวิ่น แววตาชื่นชม